ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗΣ 8 + 1 Φιλοσοφικές - μεταφυσικές - ψυχολογικές θεωρήσεις των ασθενειών

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗΣ

8 + 1 Φιλοσοφικές - μεταφυσικές - ψυχολογικές θεωρήσεις των ασθενειών

από το Δρ. Χρήστο Παΐζη

Στο σεμινάριο αυτό που θα γίνει στις 13-1-2014, ώρα 19.00-21.00, ημέρα Δευτέρα στην αίθουσα ΑΛΣ θα παρουσιαστούν :

α. Τα αξιώματα στα οποία στηρίζεται η Κλασική - Δυτική Ιατρική.
β. Η κριτική των αξιωμάτων αυτών από τη «Νέα Ιατρική» που θεμελίωσε ο γερμανός γιατρός Dr. Hammer και προέκτειναν οι γάλλοι Sabbah και J.C. Croevcoeur.
γ. Η αντιμετώπιση της ασθένειας ως απομάκρυνση από το θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα μας.
δ. Η ασθένεια ως αποτέλεσμα αρνητικών δικών μας «δηλώσεων» και σκεπτομορφών.
ε. Η ασθένεια ως αποτέλεσμα της έκθεσης σε αρνητικές σκεπτομορφές άλλων.
στ. Η ασθένεια ως επιλογή της ψυχής.
ζ. Η ασθένεια ως αποτέλεσμα επαφής με οντότητες του κατώτερου αστρικού.
η. Η ασθένεια ως αποτέλεσμα κυριαρχίας του μίσους («νείκος» του Εμπεδοκλή), που εξουδετερώνει τις δυνάμεις της αγάπης («φιλότητας»).
θ. Η ασθένεια ως «θυσία», σε επίπεδο συνειδητό ή μη συνειδητό.
ι. Η ασθένεια κατά την Εσωτέρα Θεραπευτική και Αστρολογία.

Γενικά στο σεμινάριο θα γίνει προσπάθεια να κατανοηθεί η ασθένεια ως αποτέλεσμα διαταραχής της ενότητας ψυχής - σώματος - πνεύματος και πως αυτή εμφανίζεται όταν εντός μας κουβαλάμε «Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες».

Στους συμμετέχοντες θα δοθούν και σημειώσεις με τα υλικά του Σεμιναρίου.

Η αίθουσα ΑΛΣ βρίσκεται στη Στουρνάρη 51, 4ος όροφος, τηλ. 210-5202393.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ» - Δίδυμοι & Καρκίνοι

Όπως έχουμε αναφέρει, σύμφωνα με την «Νέα Ιατρική», η κάθε σωματική παθογένεια συνδέεται με κάποιο ψυχικό συμβάν και η αναστάτωση που προκλήθηκε σε επίπεδο ψυχικό εκδηλώνεται σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος. Ας αναφέρουμε το παράδειγμα που και σε άλλα σημεία αυτού του βιβλίου μας έχουμε αναφέρει, το παράδειγμα της υποτίμησης και των οστών: όπως θα θυμάστε, όταν κάποιος υποστεί υποτίμηση μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα που συνδέονται με τα οστά ή γενικότερα με τα σκληρά μέρη του σώματος (π.χ. δόντια). Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη σύνδεση ανάμεσα στην ισορροπία και τα σκληρά μέρη του σώματος, αυτά, κυρίως η σπονδυλική στήλη εξασφαλίζουν την ισορροπία και αυτά κρατούν το σώμα όρθιο, πάνω σε αυτά πάλι στηρίζονται όλα τα άλλα μέρη του σώματος. Όταν λοιπόν υφιστάμεθα υποτίμηση, νιώθουμε ότι χάνουμε την ισορροπία, νιώθουμε πως δεν έχουμε τίποτα να μας στηρίζει. Έτσι λοιπόν εξηγείται η εσωτερική σύνδεση ανάμεσα σε υποτίμηση και σε σκληρά μέρη του σώματος, γι’ αυτό και όταν υφιστάμεθα έντονα υποτίμηση και τη βιώνουμε, αυτό μπορεί να εκφρασθεί με κάποιο πρόβλημα στα σκληρά σημεία του σώματος.

Όμως κάθε σημείο του σώματος συνδέεται όχι μόνο με κάποιο ζώδιο ή με κάποιο πλανήτη, συνδέεται ακόμα και με συγκεκριμένη μοίρα του  ζωδιακού. ο μεγάλος γερμανός αστρολόγος Ebertin είχε συνδέσει κάθε μοίρα του ζωδιακού με κάποιο συγκεκριμένο μέρος του σώματος. Αν λοιπόν ξέρουμε τι δηλώνει σε επίπεδο υγείας κάθε αστρολογικό στοιχείο (πλανήτης, ζώδιο, οίκος, μοίρα του ζωδιακού κλπ.), τότε μπορούμε να δούμε ποιο σημείο του σώματος είναι ευάλωτο και αν ξέρουμε με ποια ψυχική κατάσταση συνδέεται το κάθε σημείο του σώματος μπορούμε να πάρουμε και τις απαραίτητες προφυλάξεις π.χ. αν ξέρουμε πως ο Αιγόκερως συνδέεται με οστά και με σκληρά μέρη του σώματος και τα οστά με τη σειρά τους μπορούν να παρουσιάσουν πρόβλημα αν υποστούν υποτίμηση, τότε θα πρέπει να πούμε σε ένα άτομο που έχει έντονο το στοιχείο του Αιγόκερω, πως πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται περιπτώσεις υποτίμησης, ώστε να αποφύγει προβλήματα με τα σκληρά μέρη του σώματος. Μπορούμε μάλιστα να του δώσουμε αν είμαστε γιατροί, ομοιοπαθητικά φάρμακα που βοηθούν στην αντιμετώπιση της υποτίμησης, π.χ. ανθοϊάματα Bach και άλλα συναφή.
Έτσι βλέπουμε να ανοίγει ένα καινούργιο πεδίο όπου με την Αστρολογία μπορούμε να εντοπίσουμε σε τι έχει το άτομο προδιάθεση. Αυτό μπορούμε να το δούμε αν ξέρουμε καλά:

Α) την ανατομική σύνδεση των ζωδίων.
Β) την ανατομική σύνδεση των πλανητών.
Γ) την ανατομική σύνδεση κάθε μοίρας του ζωδιακού.
Δ) ανατομική αντιστοιχία των Αστρολογικών οίκων (π.χ. ο 5ος οίκος συνδέεται με την καρδιά).
Ε) τους αστρολογικούς εκείνους παράγοντες που συνδέονται με τον μεταβολισμό, το ανοσοποιητικό αλλά και με τα άλλα συστήματα του οργανισμού που θα τα αναφέρουμε αναλυτικά παρακάτω.

Ο αστρολογικός χάρτης επίσης μπορεί να δείχνει σε ποιες συγκινησιακές καταστάσεις μπορεί να είμαστε ευάλωτοι και κατ’  επέκταση πως μπορούμε αυτές να τις διαχειρισθούμε.
Είναι αυτονόητο πως όταν πολλοί ομοειδείς παράγοντες εμφανίζονται έντονα σε ένα ωροσκόπιο, αυξάνουν οι περιπτώσεις να έχουμε ευαισθησία στα θέματα που συνδέονται με αυτούς τους παράγοντες:  για παράδειγμα αν έχουμε Ήλιο στον 5ο οίκο στον Λέοντα με κακές όψεις ή πάνω σε βαριά μεσοδιαστήματα αυξάνει η περίπτωση για θέματα καρδιάς και κυκλοφορικού, γιατί και ο Ήλιος και ο 5ος οίκος συνδέονται με θέματα καρδιάς και κυκλοφορικού.
Ας δούμε λοιπόν καταρχήν τη σύνδεση κάθε ζωδίου με ανατομικά σημεία του σώματος και με αντίστοιχα συναισθήματα και ψυχικές καταστάσεις.
Ας δουμε στη συνεχεια τα ζωδια των Διδυμων και του Καρκινου

Δίδυμοι:

Οι Δίδυμοι είναι ζώδιο που συνδέεται κατεξοχήν με το αναπνευστικό, κατ’ επέκταση με τους πνεύμονες, συνδέεται όμως και με τα χέρια μιας και τα χέρια, ειδικά η παλάμη, και τα δάχτυλα συνδέονται με την ικανότητα διαπραγμάτευσης (γι’ αυτό και η έκφραση «το ‘χω στα χέρια μου» και το ρήμα «Δια- χειρίζομαι»). Γι’ αυτό λοιπόν και οι Δίδυμοι είναι και ζώδιο του εμπορίου, γιατί το εμπόριο θέλει διαχείριση και διαπραγμάτευση. Αν σκεφθούμε πως η αναπνοή φέρνει το οξυγόνο στον οργανισμό τότε καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι η λειτουργία αυτού του ζωδίου.
Όταν λοιπόν βιώνουμε καταστάσεις εγκλωβισμού («Δεν μπορώ να αναπνεύσω εδώ μέσα») τότε αυτός ο εγκλωβισμός, η απουσία αναπνοής μπορεί να εκφρασθεί στο ανατομικό σημείο των Διδύμων, το αναπνευστικό.
Ο Hamer συνδέει το Καρκίνο των πνευμόνων με τον φόβο του θανάτου και είναι πολύ λογικό γιατί οι πνεύμονες φέρνουν το οξυγόνο στον οργανισμό δίνοντας έτσι την ζωή, άρα φοβούμενος τον θάνατο ανησυχούμε μήπως χαθεί και η διαδικασία της αναπνοής και ο φόβος αυτός εκφράζεται στο κατεξοχήν όργανο που διακινεί τη ζωή, δηλαδή το οξυγόνο.
Έτσι άγχη σχετικά με το εμπόριο – θέμα των Διδύμων - , στενοχώριες εμπορικής φύσεως μπορεί να επηρεάσουν τα άκρα, να φέρουν ακόμα και κινητικά προβλήματα και βέβαια προβλήματα που έχουν να κάνουν με διαπραγμάτευση, μπορεί να επηρεάσουν το λόγο. Γι’ αυτό το λόγο πλανήτες στους Διδύμους δηλώνουν ευπάθεια στα όργανα που αναλύσαμε.

Καρκίνος:

Το ζώδιο αυτό συνδέεται με το στομάχι και φυσικά με τους μαστούς, άλλωστε στο συμβολισμό του υπάρχουν δύο μαστοί, μιας και ο Καρκίνος κυβερνάται από τον πλανήτη της θηλυκότητας, την Σελήνη και είναι και θηλυκό ζώδιο (θηλυκά είναι τα ζώδια της γης και του νερού και το θηλυκό έχει την έννοια του δεκτικού).
Η συμβολική λειτουργία των ανατομικών σημείων του Καρκίνου (μαστοί και στομάχι) είναι η εξής:
• Το στομάχι κυριολεκτικά επιτελεί την λειτουργία της χώνεψης γι’ αυτό και ένα φαγητό που δεν μπορούμε να το χωνέψουμε «μας κάθεται στο στομάχι». Σε συμβολικό επίπεδο δείχνει πρόσωπα και καταστάσεις που δεν μπορούμε να χωνέψουμε και μεταφορικά μας «κάθονται στο στομάχι». Ας προσέξουμε τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί ο λαός μας όπως «αχώνευτος άνθρωπος», «δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό που μου έκαναν» κλπ. Φυσικά όταν δεν μπορούμε να χωνέψουμε κάτι αυτό παραμένει στο στομάχι, καταλαμβάνει μεγάλο χώρο του και ο χώρος πια στο στομάχι είναι στενός, γι’ αυτό και έχουμε στενο-χώρια.
• Ο μαστός συμβολικά συνδέεται με την γονιμότητα, την αναπαραγωγή και την σεξουαλικότητα, γι’ αυτό και προβλήματα που έχουν να κάνουν με την ίδια την σεξουαλικότητα ή με τα παιδιά, που είναι το αποτέλεσμα της σεξουαλικότητας εκφράζονται στους μαστούς. Απόρριψη ή υποτίμηση από τον σύντροφο, απώλεια παιδιού κυριολεκτική ή μεταφορική, σύγκρουση με το παιδί κλπ. Συναφή μπορεί να εκφρασθούν με προβλήματα στο μαστό. Ο Dr. Hamer συνδέει τον δεξιό μαστό με προβλήματα που αφορούν στα παιδιά ενώ τον αριστερό με προβλήματα που αφορούν στη σεξουαλικότητα.

Άρα λοιπόν πολλοί πλανήτες στον Καρκίνο και επικίνδυνα μεσοδιαστήματα σ’ αυτό το ζώδιο είναι προειδοποίηση πως το άτομο μπορεί εύκολα να θιγεί από υποτιμήσεις ερωτικής φύσεως, απογοητεύσεις από παιδιά και σίγουρα δεν θα μπορεί εύκολα να χωνέψει κάτι που τον στεναχώρησε και όλα αυτά μπορεί να εκφρασθούν στα ανατομικά σημεία του Καρκίνου που αναφέραμε.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ»

Ας δούμε λοιπόν τη σύνδεση κάθε ζωδίου με ανατομικά σημεία του σώματος και με αντίστοιχα συναισθήματα και ψυχικές καταστάσεις. Ξεκινώντας από τα πρώτα δυο ζώδια, το Κριό και τον Ταύρο.

Ζώδια, φυσιολογία και συναισθήματα

Κριός:

Ο Κριός ανατομικά συνδέεται με το κεφάλι, άρα είναι ευάλωτος σε συναισθήματα που έχουν να κάνουν με τη συμβολική λειτουργία του κεφαλιού μιας και, μην το ξεχνάμε αυτό, κάθε σημείο του σώματος επιτελεί μεταφορική λειτουργία και μεταφέρει το συναίσθημα σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος που συνδέεται με αυτό, λες και ένας «αόρατος» χημικός διαβιβαστής μεταφέρει το συναισθηματικό- ψυχικό πρόβλημα στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος.

Το κεφάλι, το ανατομικό αυτό σημείο του Κριού είναι το σημαντικότερο ίσως όργανο του σώματος, ο Hamer το αποκαλεί «κομπιούτερ του οργανισμού μας», έχει να κάνει με διοίκηση, εξουσία (δεν είναι τυχαία η έκφραση που χρησιμοποιούμε «επικεφαλής») και βέβαια όταν βιώνουμε κάποιο στρες σχετικά με διοίκηση ή εξουσία, αυτό σωματοποιείται στον εγκέφαλο και μπορεί να εκφρασθεί στην πιο απλή περίπτωση με ημικρανίες. Για παράδειγμα αν κάποιος εργάζεται σε διοικητική στρατηγική θέση βιώνει συνεχώς καταστάσεις στρες και αυτό το στρες μπορεί να προκαλεί συναισθήματα εξαιρετικά ισχυρά (π.χ. οργή) και αυτά να εκδηλωθούν στο ανατομικό σημείο με το οποίο συνδέονται, το κεφάλι.

Φυσικά αν κάποιος πάλι θέλει να γίνει επικεφαλής και δεν γίνεται, πάλι αυτό το αίσθημα της αποτυχίας μπορεί να εκφρασθεί στον εγκέφαλο είτε με μορφή άλγους ή με οποιαδήποτε μορφή εγκεφαλικής ενόχλησης.

Γι’ αυτό άτομα που έχουν έντονο το στοιχείο του Κριού στο ωροσκόπιό τους (Ήλιο, Σελήνη, Ωροσκόπο, Μεσουράνημα, Μεσοδιαστήματα ασθενειών ή θανάτου) πρέπει να προσέχουν υπερβολικά όταν έρχονται σε επαφή με οποιαδήποτε μορφή διοίκησης, να ασκηθούν στην ψυχραιμία για να μην «Ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι».

Ταύρος:

Το ζώδιο αυτό συνδέεται ανατομικά με την περιοχή του λαιμού μιας και αυτό είναι το πρώτο σημείο από το οποίο κατεβαίνει η τροφή μέχρι να φθάσει στο στομάχι που θα την επεξεργασθεί. Έχει δηλαδή ο Ταύρος να κάνει με την διαδικασία της εισόδου της τροφής στον οργανισμό. επειδή όμως ο Ταύρος είναι και ζώδιο κτητικό συνδέεται με το σημείο του λαιμού γιατί μέσω αυτού οικειοποιούμαστε την τροφή, την κάνουμε δική μας.

Ο Ταύρος δηλαδή έχει συμβολικά να κάνει με το ρήμα «καταπίνω» και γι’ αυτό και η σύνδεσή του με τον λαιμό που είναι το βασικότερο όργανο της κατάποσης. Με τον λαιμό όμως πάλι μιλάμε, εκφραζόμαστε, γι’ αυτό και προβλήματα με τον λαιμό έχουμε όταν:

• Δεν μπορούμε κάτι να το «καταπιούμε» π.χ. μία προσβολή, μία υποτίμηση, μια απώλεια, τότε όπως λέει ο λαός «δεν μιλιόμαστε» και μπορεί να έχουμε και περιπτώσεις νευρικής αφωνίας.
• Δεν μπορούμε να εκφράσουμε κάτι που θέλουμε να το πούμε, λόγω φόβου για κοινωνική κατακραυγή. Δύο πασίγνωστοι και μετρ στον τομέα τους ο Κων/νος Καβάφης και ο αυστριακός φιλόσοφος Ludwig Wittgenstein, ήταν ομοφυλόφιλοι και πέθαναν και οι δύο από καρκίνο του λάρυγγα και αμφότεροι ήταν Ταύροι. Δεν μπορούσαν να δηλώσουν ανοικτά την ομοφυλοφιλία τους παρά μόνο εμμέσως, είχαν πιθανότατα ενοχικό σύνδρομο για αυτή (ο Ταύρος, μην το ξεχνάτε είναι συντηρητικό ζώδιο). Και βέβαια η αδυναμία να εκφράσουν αυτό που ήθελαν εκφράσθηκε στο ανατομικό σημείο του λαιμού.


Άρα άτομα με έντονο το στοιχείο του Ταύρου στο ωροσκόπιό τους πρέπει να ενθαρρύνονται να εκφράσουν ότι έχουν μέσα τους και να μπορούν να διαχειρίζονται καταστάσεις που δεν μπόρεσαν να «καταπιούν». Το κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο ή ένα ανθοίαμα Bach μπορεί να βοηθήσει πολύ σε αυτό.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ» - ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όπως έχουμε αναφέρει, σύμφωνα με την «Νέα Ιατρική», η κάθε σωματική παθογένεια συνδέεται με κάποιο ψυχικό συμβάν και η αναστάτωση που προκλήθηκε σε επίπεδο ψυχικό εκδηλώνεται σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος.

Ας αναφέρουμε το παράδειγμα που και σε άλλα σημεία αυτού του βιβλίου μας έχουμε αναφέρει, το παράδειγμα της υποτίμησης και των οστών: όπως θα θυμάστε, όταν κάποιος υποστεί υποτίμηση μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα που συνδέονται με τα οστά ή γενικότερα με τα σκληρά μέρη του σώματος (π.χ. δόντια). Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη σύνδεση ανάμεσα στην ισορροπία και τα σκληρά μέρη του σώματος, αυτά, κυρίως η σπονδυλική στήλη εξασφαλίζουν την ισορροπία και αυτά κρατούν το σώμα όρθιο, πάνω σε αυτά πάλι στηρίζονται όλα τα άλλα μέρη του σώματος. Όταν λοιπόν υφιστάμεθα υποτίμηση, νιώθουμε ότι χάνουμε την ισορροπία, νιώθουμε πως δεν έχουμε τίποτα να μας στηρίζει. Έτσι λοιπόν εξηγείται η εσωτερική σύνδεση ανάμεσα σε υποτίμηση και σε σκληρά μέρη του σώματος, γι’ αυτό και όταν υφιστάμεθα έντονα υποτίμηση και τη βιώνουμε, αυτό μπορεί να εκφρασθεί με κάποιο πρόβλημα στα σκληρά σημεία του σώματος.

Όμως κάθε σημείο του σώματος συνδέεται όχι μόνο με κάποιο ζώδιο ή με κάποιο πλανήτη, συνδέεται ακόμα και με συγκεκριμένη μοίρα του  ζωδιακού. ο μεγάλος γερμανός αστρολόγος Ebertin είχε συνδέσει κάθε μοίρα του ζωδιακού με κάποιο συγκεκριμένο μέρος του σώματος. Αν λοιπόν ξέρουμε τι δηλώνει σε επίπεδο υγείας κάθε αστρολογικό στοιχείο (πλανήτης, ζώδιο, οίκος, μοίρα του ζωδιακού κλπ.), τότε μπορούμε να δούμε ποιο σημείο του σώματος είναι ευάλωτο και αν ξέρουμε με ποια ψυχική κατάσταση συνδέεται το κάθε σημείο του σώματος μπορούμε να πάρουμε και τις απαραίτητες προφυλάξεις π.χ. αν ξέρουμε πως ο Αιγόκερως συνδέεται με οστά και με σκληρά μέρη του σώματος και τα οστά με τη σειρά τους μπορούν να παρουσιάσουν πρόβλημα αν υποστούν υποτίμηση, τότε θα πρέπει να πούμε σε ένα άτομο που έχει έντονο το στοιχείο του Αιγόκερω, πως πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται περιπτώσεις υποτίμησης, ώστε να αποφύγει προβλήματα με τα σκληρά μέρη του σώματος.

Μπορούμε μάλιστα να του δώσουμε αν είμαστε γιατροί, ομοιοπαθητικά φάρμακα που βοηθούν στην αντιμετώπιση της υποτίμησης, π.χ. ανθοϊάματα Bach και άλλα συναφή.

Έτσι βλέπουμε να ανοίγει ένα καινούργιο πεδίο όπου με την Αστρολογία μπορούμε να εντοπίσουμε σε τι έχει το άτομο προδιάθεση.

Αυτό μπορούμε να το δούμε αν ξέρουμε καλά:

Α) την ανατομική σύνδεση των ζωδίων.
Β) την ανατομική σύνδεση των πλανητών.
Γ) την ανατομική σύνδεση κάθε μοίρας του ζωδιακού.
Δ) ανατομική αντιστοιχία των Αστρολογικών οίκων (π.χ. ο 5ος οίκος συνδέεται με την καρδιά).
Ε) τους αστρολογικούς εκείνους παράγοντες που συνδέονται με τον μεταβολισμό, το ανοσοποιητικό αλλά και με τα άλλα συστήματα του οργανισμού που θα τα αναφέρουμε αναλυτικά παρακάτω.

Ο αστρολογικός χάρτης επίσης μπορεί να δείχνει σε ποιες συγκινησιακές καταστάσεις μπορεί να είμαστε ευάλωτοι και κατ’  επέκταση πως μπορούμε αυτές να τις διαχειρισθούμε.

Είναι αυτονόητο πως όταν πολλοί ομοειδείς παράγοντες εμφανίζονται έντονα σε ένα ωροσκόπιο, αυξάνουν οι περιπτώσεις να έχουμε ευαισθησία στα θέματα που συνδέονται με αυτούς τους παράγοντες:  για παράδειγμα αν έχουμε Ήλιο στον 5ο οίκο στον Λέοντα με κακές όψεις ή πάνω σε βαριά μεσοδιαστήματα αυξάνει η περίπτωση για θέματα καρδιάς και κυκλοφορικού, γιατί και ο Ήλιος και ο 5ος οίκος συνδέονται με θέματα καρδιάς και κυκλοφορικού.

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΣΤΕΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΣΤΗ «ΝΕΑ ΙΑΤΡΙΚΗ»

Όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα κεφάλαια η «Νέα Ιατρική» δεν προέκυψε από παρθενογένεση αλλά αντίθετα στηρίχθηκε σε γνώσεις παρελθόντων εποχών και τις αξιοποίησε στο έπακρο, στηρίχθηκε κυρίως στη Κινεζική Ιατρική, που ασκεί την πρακτική του βελονισμού, στην Ομοιοπαθητική, που βασίζεται κυρίως στις διδασκαλίες του Ιπποκράτη και στην οστεοπαθητική. Πριν λοιπόν προχωρήσουμε πιο αναλυτικά στη «Νέα Ιατρική» χρήσιμο είναι να πούμε έστω και λίγα πράγματα γι’ αυτές τις πανάρχαιες πρακτικές θεραπευτικής.

Α) Ομοιοπαθητική:

η ομοιοπαθητική ονομάζει την κλασική ιατρική αλλοπαθητική θέλοντας να τονίσει πως αυτή, δηλαδή η ομοιοπαθητική, δίνει μεγάλη σημασία στο «όμοιο»· πράγματι, η ομοιοπαθητική αξιοποιεί στο έπακρο την άποψη του Ιπποκράτη που υποστηρίζει το περίφημο «Ομοίοις τα όμοια», ότι δηλαδή κάποια συμπτώματα μπορούν να αντιμετωπισθούν με όμοια συμπτώματα, κάτι δηλαδή που κάνει και η «Νέα Ιατρική», η οποία στο θεραπευτικό επίπεδο οξύνει τα συμπτώματα ώστε αυτά να ενταθούν ακόμα περισσότερο μιας και είναι τα «σκουπίδια» που αποβάλλει ο οργανισμός προσπαθώντας να θεραπευθεί από την πραγματική ασθένεια που είναι σε ψυχικό επίπεδο.
Η ομοιοπαθητική δηλαδή πιστεύει πως βοηθώντας τον οργανισμό να εντείνει τα συμπτώματα αυτός αποφορτίζεται και μπορεί έτσι πιο εύκολα να λυθεί το πρόβλημα που εκφράζεται στο υλικό σώμα. Επειδή όμως ξέρει πως το βασικό πρόβλημα είναι πέραν του υλικού πεδίου, στη σφαίρα της ψυχής, φροντίζει με τα φάρμακα που δίνει να επιδράσει σε αυτό το επίπεδο· και επειδή το επίπεδο αυτό, η ψυχή, δεν είναι υλικής φύσεως, γι’ αυτό και τα φάρμακα που χρησιμοποιεί είναι σε μεγάλο βαθμό «εξαϋλωμένα» έχουν περάσει από πολλές, όπως η ομοιοπαθητική τις ονομάζει «δυναμοποιήσεις», δηλαδή η ουσία που χρησιμοποιείται στο ομοιοπαθητικό φάρμακο έχει αραιωθεί πολλές φορές, έτσι ώστε, όντας εξαϋλωμένη, να μπορεί να επιδράσει στο επίπεδο της ψυχής.
Η Ομοιοπαθητική επίσης στηρίζεται και στο παρακάτω αξίωμα: «Κάθε ασθένεια θεραπεύεται από μέσα προς τα έξω, από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα από την σειρά με την οποία εμφανίσθηκαν τα συμπτώματα» αυτό το αξίωμα που διατυπώθηκε πριν από δύο αιώνες από τον Constantine Hering,  ο οποίος υπήρξε μαθητής του Samuel Hahnamann, ιδρυτού της Ομοιοπαθητικής, είναι και η βάση της Ομοιοπαθητικής και θέλει να μας πει πως όταν εμπλεκόμαστε σε μια θεραπευτική διαδικασία περνάμε σιγά-σιγά από όλα τα στάδια που συνδέονται με το πρόβλημα μέχρι τελικά αυτό να λυθεί.
Η Ομοιοπαθητική χρησιμοποιεί όπως είπαμε φάρμακα τα οποία επιδρούν στη ρίζα του προβλήματος, το οποίο πρόβλημα έχει να κάνει πάντα με την ψυχή. Ο ομοιοπαθητικός Γάλλος γιατρός Phillip Dransart αναφέρει την εξής περίπτωση που δείχνει πολύ καλά όλη την φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής: ένα νεαρό παιδί, μαθητής δημοτικού, χαστουκίζεται για κάποια αταξία του από τον πατέρα του μπροστά στους συμμαθητές του, κάτι που του προκαλεί ταπείνωση· μετά από αυτό το γεγονός κλείνει ο λαιμός του και παρουσιάζει και πυρετό. Ο Dransart του δίνει ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο το οποίο συνδέεται με τον θυμό και την ταπείνωση και βέβαια γρήγορα σταμάτησε ο πονόλαιμος του μικρού και ο πυρετός. Στο παράδειγμα αυτό φαίνεται ξεκάθαρα πως μέσω κάθε ασθένειας εκφράζεται ένα συναίσθημα που αλλιώς δεν μπορεί να εκφρασθεί, είναι δηλαδή το σώμα ο μάρτυρας ενός ψυχικού προβλήματος και βέβαια κάθε φορά που βιώνουμε έντονα ένα συναίσθημα θα βρεθεί το πιο συμβατό με το συναίσθημα μέρος του σώματος ώστε να το εκφράσει, λες και υπάρχει ένας χημικός διαβιβαστής ανάμεσα στο συναίσθημα και στο σημείο του σώματος μέσω του οποίου αυτό εκφράζεται. Φυσικά ακόμα δεν έχει εντοπισθεί αυτή η χημική διαδικασία με την οποία γίνεται αυτή η μετατροπή, έχει όμως εντοπισθεί στατιστικά σε ικανό δείγμα η σχέση μερών του σώματος με ψυχικά συμβάντα. Αυτό που θέλουμε να εμπεδωθεί πλήρως είναι πως κατά την Ομοιοπαθητική αλλά και κατά την «Νέα Ιατρική» το σώμα λειτουργεί ως μεταφορέας του συναισθήματος, το συναίσθημα δηλαδή μετά – φέρεται στο σώμα, γι’ αυτό θα πρέπει να αναφερθούμε και λίγο σ’ αυτόν τον μεταφορικό χαρακτήρα του σώματος γιατί αυτός ο χαρακτήρας επιτρέπει στο ψυχικό να εκφρασθεί. Μόλις αναφερθούμε στην Κινέζικη ιατρική και στην Οστεοπαθητική, στα πλαίσια αυτού του βιβλίου θα εξηγήσουμε τη μεταφορική λειτουργία του σώματος και το ρόλο της στη δημιουργία αυτού που ονομάζουμε ασθένεια.

Β) Οστεοπαθητική:

στα πλαίσια των εναλλακτικών μορφών ιατρικής υπάρχει και η Οστεοπαθητική, η οποία μάλιστα τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ιδιαίτερα· αυτό που προσπαθεί να πετύχει η οστεοπαθητική είναι να απελευθερώσει («ξεμπλοκάρει») σημεία στα οποία είναι εγκλωβισμένη ενέργεια, προσπαθεί επίσης να απελευθερώσει και να εντείνει τα συμπτώματα που υπάρχουν μιας και, όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει και παραπάνω, η έκφραση των συμπληρωμάτων και η ανεμπόδιστη εκδήλωσή τους εγγράφεται στη θεραπευτική διαδικασία, μιας και μέσα από τα συμπτώματα ο οργανισμός πετάει τα «σκουπίδια» του. Όπως πολύ ωραία γράφει ο Jean - Jacques Crevecoeur «Η οστεοπαθητική απελευθερώνει τις λειτουργικές ή οργανικές εμπλοκές», γι’ αυτό και αυτή «προσπαθεί να αφουγκραστεί τα συμπτώματα και να ξεκινήσει μια διαδικασία που θα αποσκοπεί να φέρει στον οργανισμό πρόσθετη ενέργεια ώστε να επιταχύνει και να αυξήσει την έκφραση των συμπτωμάτων, δηλαδή την εκκένωση των σκουπιδοτενεκέδων».
Ο οστεοπαθητικός δηλαδή αποδέχεται αυτό που είναι και αξίωμα σχεδόν κάθε εναλλακτικής μορφής ιατρικής: πως δηλαδή αυτό που η κλασική ιατρική ονομάζει ασθένεια είναι η αρχή της θεραπείας και έτσι πρέπει να ερμηνεύεται, είναι η στιγμή που ο οργανισμός υλοποιεί – σωματοποιεί την πραγματική ασθένεια που είναι στο ψυχικό επίπεδο και γι’ αυτό πρέπει να τον βοηθήσουμε να την εκφράσει ακόμα περισσότερο και αυτό πρέπει να είναι το έργο του οστεοπαθητικού, να φροντίσει να μην υπάρχουν εμπόδια σε αυτήν την αποφόρτιση του οργανισμού, να ανοίγει δρόμους μέσα στο σώμα ώστε αυτό να μπορέσει να εκφράσει αβίαστα όλη την ορμητική ενεργειακή δυναμική, έτσι ώστε να γίνει δυνατή όλη η διαδικασία της απελευθέρωσης από το πρωταρχικό πρόβλημα που οδήγησε τον οργανισμό σε όλη του αυτήν την δράση για να το ξεπεράσει.
Είναι αυτονόητο πως στον οργανισμό μπορεί να υπάρχουν εμπλοκές λειτουργικές ή οργανικές, όπως παραπάνω τις ονομάσαμε, οι οποίες λειτουργούν ανασταλτικά στην εκδήλωση των συμπτωμάτων και δεν τους επιτρέπουν να βγάλουν όλη την ορμή τους· ο οστεοπαθητικός έχει χρέος να τις απεγκλωβίσει και να επιτρέψει στον οργανισμό να εκφρασθεί.

Γ) Κινέζικη ιατρική και βελονισμός

Η Κινεζική ιατρική είναι από τις παλαιότερες σχολές Ιατρικής, εξακολουθεί να υπάρχει στις μέρες μας και ασκείται βέβαια όχι μόνο στην Κίνα αλλά και σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Η κινέζικη ιατρική χρησιμοποιεί κυρίως τον βελονισμό ως μέσον θεραπείας και θα δούμε παρακάτω τι προσπαθεί να πετύχει με αυτόν.
Η βάση της Κινέζικης ιατρικής σε θεωρητικό επίπεδο είναι η άποψη της για τις δύο φάσεις της ασθένειας, η λεγόμενη «θερμή» και η «ψυχρή» φάση της ασθένειας. Η ψυχρή φάση είναι εκείνη η φάση που η ασθένειας εκκολάπτεται αλλά δεν έχει ακόμα εκδηλώσει συμπτώματα, ενώ η θερμή φάση είναι η φάση που εκδηλώνονται τα συμπτώματα. Η ψυχρή φάση έχει να κάνει με αυτό που η σύγχρονη ιατρική ονομάζει φάση του σοκ, που είναι βέβαια σε ψυχικό επίπεδο και που είναι η πραγματική ασθένεια, ενώ η θερμή φάση είναι η φάση που σωματοποιείται το πρόβλημα, που εκδηλώνονται τα συμπτώματα που το πρόβλημα εγγράφεται στη βιολογική διαδικασία, όπως γράφει και ο Sabbah στην «ολιστική βιολογία των ζωντανών υπάρξεων».
Η Κινεζική ιατρική με τον βελονισμό προσπαθεί, όπως γράφει ο Crevecoeur, να ελευθερώσει τα ενεργειακά κυκλώματα που είναι μπλοκαρισμένα και να επιτρέψει έτσι να επιταχυνθούν οι διαδικασίες επανεξισορρόπησης. Προσπαθεί δηλαδή με χρήση ειδικών βελόνων που τοποθετούνται σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος τους περίφημους «Μεσημβρινούς» να απελευθερώσει ότι είναι μπλοκαρισμένο έτσι ώστε να επιτευχθούν τα εξής:

● Να εξωτερικευθεί ότι πρέπει να εξωτερικευθεί.
● Να αποκατασταθεί η σύνδεση των τμημάτων εκείνων που πρέπει να είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και βέβαια έτσι να κερδίσει ο οργανισμός την ισορροπία του.


Ομοιοπαθητική, οστεοπαθητική και Αρχαία Κινέζικη ιατρική είναι λοιπόν τρεις «πυλώνες» που στηρίζουν την σύγχρονη «Νέα Ιατρική» και που κατά πολλούς είναι και οι αφετηρίες της. 

Απόσπασμα από το βιβλιο του Δρ. Χ. Παιζη με τιτλο ‘’Η Διαχρονική Θεραπευτική στα πλαισια της Νέας Ιατρικής’’ Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ, ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ

Από όσα παραπάνω έχουμε γράψει, νομίζουμε πως φαίνεται ολοκάθαρα η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη «Νέα Ιατρική» και την κλασική ιατρική όσον αφορά στην αντίληψη που έχουν για την ασθένεια και στη σχέση θεραπευτή – θεραπευόμενου.

Τίθεται τώρα το ερώτημα πως ασκεί το θεραπευτικό της έργο η «Νέα Ιατρική»: το θεραπευτικό έργο ασκείται σε τρία επίπεδα, σε επίπεδο δυναμικό, σε επίπεδο ενισχυτικό και σε επίπεδο ψυχολογικό. Ας τα δούμε χωριστά ένα - ένα τα επίπεδα.

Α) Επίπεδο δυναμικό:
πιστεύουμε πως έχει γίνει ολότελα ξεκάθαρο πως για την «Νέα Ιατρική» αυτό που λέμε «ασθένεια» και τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας είναι μία διαδικασία με την οποία ο οργανισμός εξωτερικεύει τη σύγκρουση που προκλήθηκε στο ψυχικό επίπεδο και κατ’ επέκταση η «ασθένεια» είναι μία προσπάθεια θεραπείας. Με τα συμπτώματα (π.χ. πυρετός, εξανθήματα κλπ) ο οργανισμός πετά έξω από τα σκουπίδια του, προσπαθεί σωματοποιώντας το ψυχολογικό πρόβλημα να το ξεπεράσει και βέβαια όσο πιο έντονο είναι το ξέσπασμά του τόσο πιο γρήγορα μπορεί να είναι και η αποφόρτισή του. Γι’ αυτό ο θεραπευτής όχι μόνο δεν πρέπει να σταματήσει τα συμπτώματα, κάτι που κάνει η κλασική ιατρική, αντίθετα πρέπει να τα εντείνει, ώστε να βγουν όλα τα «σκουπίδια» που υπάρχουν μέσα μας.
Σε αντίθεση δηλαδή με τον κλασικό γιατρό, ο θεραπευτής της «Νέας Ιατρικής» θα κάνει αυτό που κάνει και ο ομοιοπαθητικός γιατρός εφαρμόζοντας το πανάρχαιο δόγμα του Ιπποκράτη: «Ομοίοις τα όμοια», δηλαδή ένα σύμπτωμα αντιμετωπίζεται με κάτι που είναι όμοιο με αυτό εντείνουμε δηλαδή τα υπάρχοντα συμπτώματα ώστε να αποφορτισθούμε από αυτά που πολύ ορθά ο Crevecoeur ονομάζει «σκουπίδια του οργανισμού».
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο οργανισμός θα αντέξει την εξωτερίκευση όλων αυτών των σκουπιδιών, αν θα αντέξει π.χ. την επίταση του πόνου, την αύξηση του πυρετού, την φαγούρα κ.ά. Η απάντηση που δίνει εδώ όχι μόνο η «Νέα Ιατρική» αλλά και όλες οι άλλες εναλλακτικές Ιατρικής είναι πως πρέπει πριν αρχίσουμε τη δυναμική διαδικασία εξωτερίκευσης των συμπτωμάτων να ενισχύσουμε έτσι τον οργανισμό ώστε αυτός να αντέξει αυτήν την εξωτερίκευση και να μην καταρρεύσει· γιατί, αν δεν είναι έτοιμος για όλη αυτή τη δυναμική εξωτερίκευση συμπτωμάτων μπορεί να επέλθει και θάνατος ακόμα γι’ αυτό το λόγο η θεραπεία εκτός από χαρακτήρα δυναμικό πρέπει να έχει και χαρακτήρα ενισχυτικό, να ενισχύει τον οργανισμό ώστε αυτός να αντέξει τη διαδικασία της εξωτερίκευσης των συμπτωμάτων.

Ας δούμε λοιπόν τώρα τον ενισχυτικό χαρακτήρα της θεραπευτικής διαδικασίας.

Β) Ο ενισχυτικός χαρακτήρας της θεραπείας

Ο ενισχυτικός χαρακτήρας της θεραπείας, που έχει σκοπό να ενισχύσει τον οργανισμό ώστε αυτός να ανταπεξέλθει στην εξωτερίκευση των συμπτωμάτων μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους:

● Με λήψη βιταμινών που ενισχύουν τον οργανισμό.
● Με φυτικά παρασκευάσματα που έχουν ενδυναμωτικό χαρακτήρα.
● Με οποιεσδήποτε τεχνικές εναλλακτικών μορφών θεραπευτικής που έχουν να κάνουν με ενίσχυση του ανοσοποιητικού (π.χ. αγιουβέρδα κ.ά.).
● Χρήση συμβόλων που επιτρέπουν την ενίσχυση του ανοσοποιητικού (π.χ. όπως έχουμε γράψει και παραπάνω, τα ρουνικά σύμβολα, ειδικά ρούνες που έχουν να κάνουν με το ανοσοποιητικό όπως ο Ουρούζ και ο Τιγουάζ).

Φυσικά η φάση της ενδυνάμωσης μπορεί να προηγηθεί της δυναμικής διαδικασίας μπορούν όμως αυτές οι δύο και να συνυπάρχουν.

Ας δούμε όμως ώρα την τρίτη μορφή θεραπείας, που ίσως είναι και η σημαντικότερη.


Γ) Επίπεδο ψυχολογικό

Όπως σίγουρα έχει γίνει κατανοητό η ασθένεια βρίσκεται κυρίως σε ψυχικό επίπεδο, όταν ξεσπάσει σε επίπεδο σώματος έχουμε αυτό που οι κινέζοι ονομάζουν «θερμή φάση της ασθένειας» και βέβαια είναι η φάση εκείνη που ο οργανισμός προσπαθεί να «λύσει» την ανισορροπία που προκλήθηκε από το ψυχικό σοκ εκφράζοντάς την στο σώμα.
Σε κάθε περίπτωση όταν αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα μόνο σε επίπεδο σωματικό, δεν το αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά, γι’ αυτό και οι εναλλακτικοί θεραπευτές κατηγορούν την κλασική ιατρική πως αντιμετωπίζει το σύμπτωμα και όχι την πραγματική ασθένεια, η πραγματική ασθένεια δεν βρίσκεται στο σώμα αλλά στην ψυχή· γι’ αυτό και ο θεραπευτής κάνοντας βέβαια τη δυναμική και ενισχυτική θεραπεία που παραπάνω αναφέραμε, θα προσπαθήσει κυρίως, με ενεργητική συμμετοχή του ασθενή, να αναχθεί στη ρίζα του προβλήματος και να εντοπίσει το σοκ που προκάλεσε την ασθένεια και να βοηθήσει στην αντιμετώπισή της. Μόνο όταν αυτό συμβεί θα αντιμετωπισθεί και να λυθεί οριστικά το πρόβλημα. Σε επόμενα κεφάλαια θα αναφέρουμε ειδικότερα με πιο τρόπο προσπαθεί π.χ. η ομοιοπαθητική να λειτουργήσει σε αυτό το ψυχικό επίπεδο μέσα από τις «δυναμοποιήσεις» που ασκεί, αλλά και πως μπορούν να βοηθήσουν άλλα σκευάσματα, όπως τα ανθοϊάματα Bach.

Απόσπασμα από το βιβλιο του Δρ. Χ. Παιζη με τιτλο ‘’Η Διαχρονική Θεραπευτική στα πλαισια της Νέας Ιατρικής’’ Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ ΣΧΕΣΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗ «ΝΕΑ ΙΑΤΡΙΚΗ»

Η «Νέα Ιατρική», όπως φαίνεται νομίζουμε ξεκάθαρα από όσα μέχρι στιγμής έχουμε γράψει, δεν έχει μόνο μία επαναστατική άποψη για την ασθένεια και για τη θεραπεία, έχει επαναστατική άποψη και για τη σχέση ανάμεσα σε θεραπευτή και θεραπευόμενο ανατρέποντας τη σχέση που έχει ανάμεσα σε αυτούς τους δύο η κλασική ιατρική.

Η κλασική ιατρική βασίζεται σε μία εξουσιαστική σχέση ανάμεσα στο θεραπευτή και τον θεραπευόμενο, είναι μία σχέση στην οποία ενεργητικό ρόλο έχει μόνο ο θεραπευτής – γιατρός και ο ασθενής έχει έναν καθαρά παθητικό ρόλο. Είναι δηλαδή η σχέση θεραπευτή θεραπευόμενου μία σχέση που ακυρώνει κάθε δυνατότητα παρέμβασης του ασθενή στη διαδικασία της ίδιας του της θεραπείας και είναι μία σχέση του τύπου «αποφασίζομεν και διατάζομεν», όπου αυτός που αποφασίζει και διατάζει είναι ο πανίσχυρος επαΐων γιατρός ο οποίος έχει πάρει στα χέρια του την ζωή του ασθενή.

Ας εξετάσουμε πρώτα τον εξουσιαστικό χαρακτήρα αυτής της σχέσης: ο γιατρός, όπως είπαμε, φαίνεται ότι είναι ο παντογνώστης, μπορεί ακόμα και να διατάζει αφαίρεση μελών του σώματος και ως παντογνώστης απαιτεί απόλυτη υπακοή, δεν δέχεται καμία αμφισβήτηση και μάλιστα ακόμα και για τα πιο σοβαρά θέματα απαιτεί την συγκατάθεση του ασθενή και των συγγενών του με το εκβιαστικό δίλλημα πως αν δεν τα δεχθούν είναι υπεύθυνοι για την επιδείνωση της υγείας, ακόμα και για το φυσικό τέλος του. Μερικές φορές η εξουσιαστική φύση του γιατρού παίρνει και χαρακτήρα κυνικό ακόμα και χαρακτήρα σαδιστικό, γι’ αυτό ο Dr. Hammer ονομάζει τους κλασικούς γιατρούς “medi- zykner”, παραλάσσοντας τη γερμανική λέξη “mediziner” που σημαίνει κυνικός γιατρός· κρατά δηλαδή της συλλαβές “medi” που είναι οι πρώτες συλλαβές από την γερμανική λέξη γιατρός και προσθέτει τη λέξη “zykner” που σημαίνει κυνικός, θέλοντας να δείξει τον κυνισμό των σύγχρονων γιατρών, κυνισμό που φθάνει ακόμα και στο σημείο να μετατρέπει έναν ασθενή σε μελλοθάνατο του οποίου η ποινή δεν έχει δυνατότητα να ανασταλεί ή να ακυρωθεί. Ο ασθενής από την στιγμή που γίνεται η διάγνωση εκουσίως παραχωρεί την ζωή του στο γιατρό και γίνεται άβουλο πλάσμα, τον βλέπει με δέος και βέβαια συνεχώς τρέμει κάθε του φράση μήπως του ανακοινώσει κάτι χειρότερο, είναι δηλαδή η σχέση του με τον γιατρό σχέση αφέντη – δούλου μια ξεκάθαρη δηλαδή σχέση χειραγώγησης.

Όμως αυτή η εξουσιαστική σχέση έχει ως αποτέλεσμα την παθητικοποίηση του ασθενούς, να μην κάνει δηλαδή τίποτα ο ίδιος για την ίδια του την ζωή, να νιώθει πως η αντιμετώπιση της ασθένειας είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει από αυτόν, είναι τόση η εξάρτησή του από τον γιατρό ώστε γίνεται ακόμα και πειραματόζωο πολλές φορές, όταν π.χ. αφήνει να εφαρμόσουν απάνω του καινούργια σχήματα, που μπορεί να προκαλέσουν ακόμα και τον θάνατό του.

Αντιθέτως, η «Νέα Ιατρική» αλλάζει τελείως την σχέση θεραπευτή – θεραπευόμενου, τονίζει εξαρχής στον ασθενή πως πρέπει να πάρει την υγεία του στα χέρια του και πως από αυτόν θα εξαρτηθεί η αποκατάσταση της ισορροπίας του, μιας και κάθε ασθένεια είναι και μια ανισορροπία. Ο γιατρός θα είναι απλός συμπαραστάτης, ο τελικός θεραπευτής θα είναι τελικώς ο ίδιος ο ασθενής.

Για να κατανοήσουμε καλά την σχέση θεραπευτή - θεραπευόμενου στα πλαίσια της «Νέας Ιατρικής» πρέπει να εμπεδώσουμε καλά πως κατά την «Νέα Ιατρική»  αυτό που ονομάζουμε ασθένεια είναι η ορατή φάση του πραγματικού προβλήματος, είναι η στιγμή που ο οργανισμός εκφράζει στο σώμα την ανισορροπία που υπάρχει σε ψυχικό επίπεδο και που εμείς δεν εκφράσαμε.

Άρα ο γιατρός της «Νέας Ιατρικής» δουλεύει σε τρία επίπεδα:

Α) Βοηθά να εξωτερικευθούν ακόμα περισσότερο τα συμπτώματα μιας και έτσι «ξεθυμαίνει το πρόβλημα» π.χ. να οξυνθεί η φαγούρα ή να ανέβει ο πυρετός, αν αυτά είναι τα συμπτώματα.

Β) Όμως επειδή η όξυνση των συμπτωμάτων μπορεί να υπερβεί τα όρια του οργανισμού και να επέλθει ο θάνατος, φροντίζει να ενισχύσει έτσι τον οργανισμό ώστε αυτός να αντέξει την έκρηξη των συμπτωμάτων.

Γ) Τέλος προσπαθεί με την βοήθεια του ασθενούς να επέμβει στη ρίζα του προβλήματος, να βοηθήσει τον ασθενή να συνειδητοποιήσει το σοκ που συνετέλεσε στην ανισορροπία και να ξεπερασθεί αυτό το σοκ.

Για παράδειγμα, αν κάποιος έχει πρόβλημα στα οστά σίγουρα έχει βιώσει ένα σοκ υποτίμησης και όσο αυτό δεν ξεπερνιέται δεν θα υπάρξει ποτέ πλήρης θεραπεία. Άρα πρέπει να βοηθηθεί ο ασθενής να εντοπίσει και να εκφράσει αυτό το σοκ, ώστε και να μπορέσει να το διαχειριστεί. Είναι δηλαδή πια η δουλειά του γιατρού σε μεγάλο βαθμό και δουλειά ψυχοθεραπευτή.

Φυσικά σε μια τέτοια ψυχοθεραπευτική διαδικασία, αν ο ασθενής δεν είναι ανοικτός προς τον θεραπευτή και δεν υπάρχει μεταξύ τους κλίμα εμπιστοσύνης δεν θα είναι και εύκολο να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα. Είναι αυτονόητο πως ο θεραπευτής πρέπει να βοήθησε τον ασθενή όχι μόνο να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα αλλά και να το ξεπεράσει· για να το ξεπεράσει όμως μπορεί να χρειαστεί να εκφράσει συναισθήματα, να συγχωρήσει ίσως, κάτι που μπορεί να το κάνει μόνο ο ίδιος ο ασθενής, ο γιατρός μπορεί απλώς να του δείξει πως η διατήρηση μίσους κάνει κακό κυρίως στον ίδιο, μιας και κρατά το δηλητήριο μέσα του. Φυσικά όλα αυτά έχουν να κάνουν με τρόπους άσκησης της θεραπευτικής διαδικασίας για τους οποίους τρόπους θα μιλήσουμε παρακάτω αναλυτικά σε κάθε όμως περίπτωση θα είναι καθοριστικός ο ρόλος του ίδιου του ασθενή.

Πάντως σε κάθε περίπτωση η «Νέα Ιατρική» επιθυμεί να αντικαταστήσει τον παντογνώστη εξουσιαστικό γιατρό με ένα γιατρό συμπαραστάτη, συνεργάτη, βοηθό του ασθενούς.

Απόσπασμα από το βιβλιο του Δρ. Χ. Παιζη με τιτλο ‘’Η Διαχρονική Θεραπευτική στα πλαισια της Νέας Ιατρικής’’ Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΣΤΗ «ΝΕΑ ΙΑΤΡΙΚΗ»

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ «ΑΛΕΠΟΥΣ»

Το ρόλο των συμβόλων τον είχε εντοπίσει αλλά και αναλύσει ο θεμελιωτής της Αναλυτικής Ψυχολογίας κυρίως στο έργο του «Ο άνθρωπος και τα σύμβολά του» Karl Jung· κατά τον Jung το υποσυνείδητο εκφράζεται με σύμβολο και κατανοεί μόνο σύμβολα, τα σύμβολα είναι η γλώσσα του υποσυνείδητου.

Η άποψη αυτή του Jung για τα σύμβολα αξιοποιήθηκε τα μάλα από την «Νέα Ιατρική», ειδικά από τον Dr. Hamer, ο οποίος τόνισε πως το υποσυνείδητο δεν διακρίνει ανάμεσα στη δηλωτική (κυριολεκτική) και συνυποδηλωτική (μεταφορική, συμβολική) σημασία των λέξεων και όταν υπάρξει μία διατύπωση μεταφορική την εκλαμβάνει ως κυριολεκτική και έτσι την αντιμετωπίζει· αν δηλαδή για παράδειγμα πούμε την έκφραση «δεν μπορώ να χωνέψω αυτό που μου συνέβη», το «χωνεύω», το εκλαμβάνει κυριολεκτικά και δίνει εντολή να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα διευκολύνουν την χώνεψη κάτι που μπορεί να είναι και πολύ επικίνδυνο, όπως θα δούμε παρακάτω.

Ο Dr. Hamer για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό έφερε το παράδειγμα της αλεπούς: έστω πως μια αλεπού είναι πεινασμένη, κινδυνεύει να πεθάνει από ασιτία γιατί δεν βρίσκει θήραμα. Κάποια μέρα βρίσκει μπροστά της ένα λαγό και φυσικά τον αρπάζει αμέσως, τον σκοτώνει, τον διαμελίζει και ετοιμάζεται να τον «απολαύσει»· εκείνη όμως την ώρα εμφανίζεται ο μεγαλύτερος εχθρός της αλεπούς, ο κυνηγός, ο οποίος ετοιμάζεται να χτυπήσει την αλεπού. Τώρα η αλεπού έχει να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο δίλημμα, είτε να εγκαταλείψει τον λαγό με κίνδυνο να πεθάνει από ασιτία, είτε να απολαύσει το λαγό αλλά και πιθανόν να χάσει και την ζωή της από το βόλι του κυνηγού. Ο μηχανισμός αυτοσυντήρησης της αλεπούς βρίσκει τελικά την λύση, καταπίνει μεγάλο μέρος του λαγού, για να κορέσει την πείνα της, αλλά και φεύγει τρέχοντας για να γλυτώσει από το βόλι του κυνηγού. Όμως επειδή δεν προλαβαίνει να χωνέψει τον λαγό, πολύ περισσότερο που φεύγει τρέχοντας, υπάρχει κίνδυνος να πάθει απόφραξη των εντέρων και ενώ θα γλυτώσει το βόλι του κυνηγού θα πεθάνει από την απόφραξη.

Πώς θα λυθεί το πρόβλημα;

 Όπως τονίζει ο Hamer η βιολογική διαδικασία έχει προβλέψει γι’ αυτό και φροντίζει – με εντολή που δίνει ο εγκέφαλος, αφού έχει πάρει το σήμα κινδύνου για απόφραξη – να παραχθούν πεπτικά υπερκύτταρα, τα οποία θα βοηθήσουν την αλεπού να χωνέψει όσο γίνεται πιο γρήγορα και έτσι να αποφύγει την απόφραξη. Αυτή θα είναι τελικά και η λύση, μέχρι να χωνέψει κανονικά η αλεπού. Όταν χωνέψει, ο μηχανισμός παραγωγής θρεπτικών πεπτικών υπερκυττάρων διακόπτεται, γιατί αν συνεχίζονταν, θα ήταν υπερβολικά επικίνδυνο, μιας και αυτά τα πεπτικά υπερκύτταρα είναι αυτό που ονομάζουμε καρκινικά κύτταρα.

Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως πολλές φορές ο οργανισμός παράγει καρκινικά κύτταρα για να επιτελεσθεί μία διαδικασία αλλά όταν αυτή επιτελεσθεί, η παραγωγή διακόπτεται και έτσι δεν σχηματίζεται, δεν μορφοποιείται η κακοήθεια.

Όταν όμως όλα γίνονται στο συμβολικό επίπεδο τότε τα πράγματα αλλάζουν, γιατί δεν είναι ξεκάθαρο πότε ολοκληρώνεται μία διαδικασία.

Για παράδειγμα αν πούμε την φράση «Δεν μπορώ να χωνέψω αυτό που μου έκανε ο Χ», το υποσυνείδητο και κατ’ επέκταση ο εγκέφαλος που, όπως είπαμε, δεν διαχωρίζουν σε κυριολεκτική και συμβολική λειτουργία της γλώσσας, εκλαμβάνουν το «χωνεύω» ως κυριολεκτικό, ενώ είναι συμβολικό – μεταφορικό και παράγουν πεπτικά υπερκύτταρα ώστε να μπορέσουμε να το χωνέψουμε, τα οποία όμως όπως είπαμε είναι καρκινικά κύτταρα και βέβαια επειδή δεν «χωνεύουμε» αυτό που συνέβη η παραγωγή τέτοιων κυττάρων δεν σταματά με αποτέλεσμα τελικά να καταστρέφεται το στομάχι γιατί μπαίνει σε διαδικασία ασταμάτητης δραστηριότητας. Όταν λοιπόν πάει στο γιατρό αυτός θα διαπιστώσει τον καρκίνο και θα αρχίσει τα κλασικά μέσα θεραπείας που, όμως δεν θα είναι αποτελεσματικά γιατί, όσο δεν «χωνεύεται» αυτό που μας συνέβη θα συνεχίζεται η παραγωγή υπερκυττάρων. Ακόμα και αν αφαιρεθεί το στομάχι η εντολή θα εξακολουθεί να δίδεται και το πρόβλημα θα μεταφερθεί αλλού, συνήθως σε γειτονικά όργανα, θα έχουμε δηλαδή μεταστατικά προβλήματα. Οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος θα έχουμε, όταν «χωνέψουμε» αυτό που δεν μπορούσαμε να χωνέψουμε, μόνο τότε θα σταματήσει και η εντολή για παραγωγή υπερκυττάρων, που θα σκοπεύουν στη χώνεψη.

Τεράστιος λοιπόν ο ρόλος του υποσυνείδητου στη δημιουργία ενός προβλήματος και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να προσέξουμε το εξής: αφού τα σύμβολα διαδραματίζουν τόσο καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία ενός προβλήματος ίσως και να παίζουν καθοριστικό ρόλο και στην αντιμετώπισή του. Γι’ αυτό και εμείς στα πλαίσια αυτού του βιβλίου θα αναφερθούμε σε μία σειρά από σύμβολα που μπορεί να λειτουργήσουν αποτρεπτικά και θεραπευτικά στην εκδήλωση μιας παθογένειας· για παράδειγμα να βοηθήσουν να «χωνέψουμε» διάφορες καταστάσεις ώστε να πάψει ο εγκέφαλος να παράγει υπερκύτταρα για να τις χωνέψουμε. Ανάμεσα στα συμβολικά αυτά συστήματα καθοριστικό ρόλο έχουν και οι ρούνες και η περίφημη ρουνική γυμναστική που πραγματευόμαστε σε άλλα βιβλία μας.


Αυτά λοιπόν για την δύναμη των συμβόλων στη πρόληψη, της θεραπείας αλλά και την δημιουργία μιας παθογένειας.

Απόσπασμα από το βιβλιο του Δρ. Χ. Παιζη με τιτλο ‘’Η Διαχρονική Θεραπευτική στα πλαισια της Νέας Ιατρικής’’ Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ -ΨΥΧΗ, ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ «ΝΕΑ ΙΑΤΡΙΚΗ»

Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά πως οι τρεις παράγοντες που συγκροτούν την ανθρώπινη ολότητα συνδέονται μεταξύ τους και πως επηρεάζει ο ένας παράγοντας τον άλλο.

Όπως αναφέραμε προηγουμένως η «Νέα Ιατρική» έχει σαφέστατα ολιστικό χαρακτήρα και στα πλαίσια αυτού του ολιστικού χαρακτήρα ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως ένα ενιαίο όλο που το συγκροτούν 3  βασικά μέρη, η ψυχή, το πνεύμα και το σώμα. Ας τα δούμε αυτά πιο προσεκτικά για να κατανοήσουμε καλύτερα και την φιλοσοφία της «Νέας Ιατρικής».

Α) Η Ψυχή: 

Η ψυχή είναι βέβαια κάτι μη απτό και μη ορατό· ορισμός της ψυχής κοινά αποδεκτός δεν υπάρχει, υπάρχουν μάλιστα και ψυχολόγοι που αρνούνται ακόμα και την ύπαρξή της και αντί για τον όρο «ψυχή» προτιμούν τον όρο «συμπεριφορά».

Πάντως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως υπάρχουν κάποια στοιχεία μέσα μας όπως π.χ. τα συναισθήματα, τα οποία βέβαια δεν έχουν κάποια συγκεκριμένη υλική μορφή, απλώς και μόνο κάποιες υλικές εκδηλώσεις· παρόλο όμως που δεν έχουν συγκεκριμένη υλική μορφή κανείς δεν αμφισβητεί την ύπαρξή τους.

Φορέας όλων αυτών των μη ορατών συμβάντων, όπως είναι τα συναισθήματα, είναι η ψυχή. Άρα με τον όρο ψυχή εννοούμε έναν μη ορατό, θα λέγαμε μη άμεσα αισθητό φορέα όλων των καταστάσεων και συναισθημάτων που συνεχώς υπάρχουν μέσα μας. Γιατί φυσικά κανείς δεν αμφισβητεί πως τα συναισθήματα υπάρχουν· αφού υπάρχουν πρέπει κάπου να έχουν την έδρα τους, κάποιος να τα παράγει. Αυτός ο «κάποιος» θεωρείται πως είναι αυτός που ονομάζουμε Ψυχή και έτσι η ψυχή θεωρείται ως ένας μη ορατός φορέας όλων των συναισθημάτων αλλά και γενικά των εσωτερικών μας καταστάσεων. Απ’ αυτήν την άποψη η ψυχή είναι κάτι σίγουρα μη αντιληπτό με βάση τουλάχιστον τις δυνατότητες που έχουμε σήμερα· μπορεί να υπάρχει με κάποιο τρόπο και σε ένα άλλο επίπεδο που ξεπερνά προς το παρόν τα εργαλεία που εμείς διαθέτουμε για να αντιλαμβανόμαστε κάτι.

Σε παλαιότερες εποχές (αν και σήμερα ακόμη δέχονται τέτοιες απόψεις) πίστευαν πως η ψυχή είναι αυτό που κάνει όλο μας τον οργανισμό να υπάρχει, είναι δηλαδή αυτό που μας κάνει «να είμαστε». Έβλεπαν δηλαδή την ψυχή σαν μία κινητήριο δύναμη που μας κρατάει στη ζωή «εργαζόμενη» διαρκώς, ώστε να λειτουργεί το περίπλοκο σύστημα που λέγεται ανθρώπινος οργανισμός.

Πράγματα αν σκεφτούμε πόσο περίπλοκος είναι ο ανθρώπινος οργανισμός, τότε καταλαβαίνουμε πως είναι σχεδόν αδύνατο να λειτουργεί χωρίς κάποιος συνεχώς να τον ελέγχει, κάποιος πρέπει να παίζει ρόλο επιτηρητή, ώστε να λειτουργεί αυτό το πολύπλοκο σύστημα, γι’ αυτό και πολλοί δέχονται την υπόθεση πως υπάρχει ένας «αόρατος μονάρχης» (έκφραση του Σολωμού) ο οποίος μας κυβερνά.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν η ψυχή γίνεται αποδεκτή είτε ως φορέας μη ορατών συμβάντων, όπως είναι τα συναισθήματα, είτε ως η απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργεί ο πολύπλοκος ανθρώπινος οργανισμός. Σε κάποιες εποχές ακόμα και σήμερα, υπήρξαν κάποιοι οι οποίοι προσπάθησαν να δώσουν υλική υπόσταση στην ψυχή: το 17ο αιώνα ο γάλλος φιλόσοφος Descartes προσδιόρισε κάποιο σημείο του εγκεφάλου, το περίφημο conarium, ως έδρα της ψυχής, στη δε νεότερη εποχή κάποιοι υποστηρίζουν πως η ψυχή έχει και βάρος, γι’ αυτό και μετά τον θάνατο, που, υποτίθεται, πως η ψυχή απομακρύνεται από το σώμα, είμαστε πιο ελαφρείς κατά μερικά γραμμάρια.

Δεν θα εμπλακούμε σ’ αυτό το - άλυτο έτσι και αλλιώς, με τα σημερινά δεδομένα – θέμα, απλώς θα τονίσουμε πως είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να αρνηθεί κάποιος το αξίωμα για την ύπαρξη της ψυχής. Γιατί μόνο αποδεχόμενοι αυτό το αξίωμα μπορούμε να δεχθούμε πως υπάρχει κάποιος φορέας από τον οποίο απορρέουν όλες μας οι εσωτερικές καταστάσεις, κυρίως τα συναισθήματα. Αν δεν αποδεχθούμε αυτόν τον φορέα δεν μπορούν εύκολα να εξηγηθεί η ύπαρξη αοράτων – μη άπτων πραγματικοτήτων. Αυτά για την ψυχή, ας δούμε τώρα και το πνεύμα.

Β) Πνεύμα:

Το άλλο στοιχείο που συγκροτεί την ολότητα «άνθρωπος» είναι το πνεύμα και έδρα βέβαια του πνεύματος είναι εγκέφαλος, που ο Hamer τον ονομάζει «κομπιούτερ του οργανισμού μας». Ο εγκέφαλος είναι αυτός που δίνει όλες τις εντολές και, παρόλο που η ιατρική έχει κάνει τεράστια βήματα, σχεδόν άλματα, δεν έχει ακόμα καταφέρει να εντοπίσει και να αποκωδικοποιήσει όλα τα στοιχεία του, αρκεί μόνο να σκεφτούμε πως αποτελείται από δισεκατομμύρια κύτταρα που το κάθε ένα από αυτά είναι επιφορτισμένο να δίνει κάποιες εντολές έτσι ώστε να λειτουργεί η ολότητα του σώματος.

Ο Dr. Hamer βρήκε πως υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στην ψυχή και στον εγκέφαλο, ο οποίος είναι η υλική έκφραση του πνεύματος· συγκεκριμένα παρατήρησε πως όσοι παρουσίασαν καρκίνο σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο του σώματος είχαν υποστεί αντίστοιχο σοκ αλλά και είχαν ίδιες εστίες στον εγκέφαλο, τις περίφημες εστίες Derk Hamer. Άρα λοιπόν το ψυχικό σοκ εγγράφεται στον εγκέφαλο με την μορφή αυτής της εστίας και η εστία θα καθορίσει το σημείο του σώματος που θα πληγεί. Πράγματι ποτέ άλλωστε στην ιστορία της θεραπευτικής δεν είχε φανεί τόσο ξεκάθαρα η αλληλοσύνδεση ψυχής, πνεύματος, σώματος.

Για να γυρίσουμε όμως στο θέμα μας, στα πλαίσια της «Νέας Ιατρικής» το πνεύμα επηρεάζεται άμεσα από τα «πάθη της ψυχής» (μην ξεχνάμε πως ο Spinoza μιλούσε για πάθη της ψυχής και ο Descartes έγραψε βιβλίο με τίτλο «Τα πάθη της Ψυχής») και το υλικό τμήμα του πνεύματος, που είναι όπως είπαμε ο εγκέφαλος, αποτυπώνει αυτά τα πάθη. Η αποτύπωση γίνεται με τις περίφημες εστίες Derk Hamer, για τις οποίες μιλήσαμε και παραπάνω.

Εύκολα εξάγεται το συμπέρασμα πια πως το πνεύμα επηρεάζεται από την κατάσταση της ψυχής και τα όποια πάθη της ψυχής αποτυπώνονται σε αυτό και επειδή το πνεύμα εδράζεται στον εγκέφαλο αυτά τα πάθη της ψυχής θα αποτυπωθούν στον εγκέφαλο· αυτός πάλι με την σειρά του για να «θεραπεύσει» το πρόβλημα από το οποίο πάσχει η ψυχή – και πάσχει γιατί δεν το εκφράζει – θα επιλέξει το συγκεκριμένο σημείο του σώματος που είναι συμβατό με το πάθος της ψυχής για να εκφράσει αυτό το πάθος και κατ’ επέκταση για να μας «λυτρώσει» από αυτό. Είναι δηλαδή η εκδήλωση του πάθους της ψυχής στο σώμα μια διαδικασία με την οποία η ψυχή και το πνεύμα προσπαθούν να «λύσουν» μία ανισορροπία που εκφράσθηκε αρχικά σε επίπεδο ψυχικό.

Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι γιατί ο εγκέφαλος να επιλέγει συγκεκριμένο σημείο του σώματος για να επιλύσει μία ψυχική ανισορροπία, γιατί δηλαδή ένα πρόβλημα να εκφράζεται στον πνεύμονα και ένα άλλο στα οστά· αυτό σημαίνει πως υπάρχει μία ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα στο ψυχικό πάθος από την μία πλευρά και το όργανο του σώματος από την άλλη και κατ’ επέκταση το σώμα θα πρέπει να θεωρηθεί ως «τόπος» εκδήλωσης της ψυχής.

Γ) Το σώμα

Κατά την κλασική ιατρική το κάθε μέρος του σώματος έχει βέβαια μία συγκεκριμένη λειτουργία η οποία αντιμετωπίζεται σε καθαρά οργανικό επίπεδο, δεν εξετάζεται καθόλου ο συμβολικός της χαρακτήρας, πολύ περισσότερο δεν εξετάζεται η σχέση της με αυτό που ονομάζουμε ψυχή, για παράδειγμα στην κλασική ιατρική το λεπτό έντερο αντιμετωπίζεται ως ένα όργανο το οποίο επιλέγει το χρήσιμο από το μη χρήσιμο και από την τροφή που καταναλώσαμε θα επιλέξει τι θα κρατηθεί και τι θα αποβληθεί, δεν βλέπει σ’ αυτό το όργανο κάποια συμβολική λειτουργία π.χ. την διαδικασία του διλήμματος, της επιλογής γενικά.

Αντίθετα η «Νέα Ιατρική» συνδέει το κάθε όργανο και με καταστάσεις της ψυχής και τονίζει σ’ αυτό και την συμβολική του λειτουργία. Στο παράδειγμα του λεπτού εντέρου π.χ. μπορεί να δει πως κάποιο δίλημμα ή η έλλειψη αποφασιστικότητας μπορεί να το επηρεάσουν και κατ’ επέκταση ένα δίλημμα που το βιώνουμε έντονα και δεν το εκφράζουμε μπορεί να επηρεάσει το λεπτό έντερο.

Γι’ αυτό το λόγο όποιος θέλει να μελετήσει τη «Νέα Ιατρική» πρέπει οπωσδήποτε να μάθει καλά τη συμβολική λειτουργία του κάθε οργάνου αλλά και την συμβολική λειτουργία όλων των συστημάτων του οργανισμού μας. Επίσης πρέπει να σπουδάσει πολύ καλά το ρόλο των συμβόλων, μιας και το υποσυνείδητο μόνο την συμβολική γλώσσα καταλαβαίνει και μόνο αν κατέχουμε αυτή την γλώσσα μπορούμε να το έχουμε συνεργάτη μας στην πρόληψη ή αντιμετώπιση μιας παθογένειας (χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο του W. Reich γιατί ο όρος «ασθένεια» δεν μας καλύπτει, μιας και δεχόμαστε πως αυτό που η κλασική ιατρική ονομάζει ασθένεια δεν είναι η πραγματική ασθένεια αλλά μία διαδικασία που υπάρχει στο πρόγραμμα του οργανισμού για να λυθεί μια ανισορροπία, η οποία είναι σε ψυχικό επίπεδο και αυτή είναι η πραγματική ασθένεια).

Γι’ αυτό πριν προχωρήσουμε στη σχέση θεραπευτή- θεραπευόμενου, που είναι το επόμενό μας κεφάλαιο ας κάνουμε μία μικρή αναφορά στο ρόλο των συμβόλων στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση μιας παθογένειας, αναλύοντας ιδιαίτερα το παράδειγμα του Dr. Hamer με την αλεπού.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Χ. Παιζη με τίτλο ''Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της Νέας Ιατρικής'' Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ - Ο ΟΛΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Το βασικό προσδιοριστικό στοιχείο της «Νέας Ιατρικής» που την διαφοροποιεί άρδην από την παραδοσιακή Ιατρική είναι ο ολιστικός της χαρακτήρας. 

Αυτό θα πρέπει να το προσδιορίσουμε καλύτερα ώστε να κατανοήσουμε περισσότερο και την «Νέα Ιατρική».

Ολισμός είναι η φιλοσοφική εκείνη άποψη που αντιμετωπίζει το κάθε τι ως ολότητα, ως σύνθεση δηλαδή της ενότητας μέσα στην πολλαπλότητα ή ως ενότητα του πολλαπλού. Για να γίνει αυτό κατανοητό θα πρέπει να τονίσουμε πως στην ολότητα τα μέρη που την απαρτίζουν δεν αποτελούν ένα σωρό αλλά συνδέονται μεταξύ τους με εξωτερικές ή εσωτερικές σχέσεις και ότι συμβαίνει σε ένα τμήμα επηρεάζει και τα υπόλοιπα. Ας φέρουμε ένα παράδειγμα για να γίνει απόλυτα κατανοητό: το σύνολο των αντικειμένων που έχουμε τοποθετήσει στο παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου αποτελούν σωρό και όχι ολότητα, γιατί αν απομακρύνουμε κάποια από αυτά από το παρμπρίζ δεν θα επηρεασθούν τα άλλα· αντίθετα το σύνολο των μηχανικών μερών του αυτοκινήτου συγκροτεί μία ολότητα και αλλαγή σε ένα τμήμα επιφέρει αλλαγές σε όλο το σύστημα. Στην ολότητα δηλαδή όλα τα μέρη που τη συγκροτούν συνθέτουν ένα σύστημα, συνδέονται μεταξύ τους και αλληλοεπηρεάζονται.

Ας δούμε τώρα πως όλα αυτά εφαρμόζουν στη σφαίρα της θεραπευτικής: κατά την κλασική ιατρική το κάθε μέρος του σώματος έχει μία δική του αυτονομία, όσο και αν συνδέεται με τα άλλα μέρη του σώματος και βέβαια η ολότητα του σώματος διαφοροποιείται από αυτό που ονομάζουμε «Ψυχή» ή «πνεύμα». Ο κλασικός ιατρός βλέπει το σώμα αποκομμένο από την ψυχή και το κάθε μέρος από τα υπόλοιπα μέρη και γι’ αυτό αν κάποιο τμήμα νοσεί βαρέως, μπορεί να προχωρήσει ως έσχατη αντιμετώπισή του, και στην αφαίρεσή του.

Εναλλακτικές μορφές ιατρικής, όπως η Κινεζική ιατρική (βελονισμός) ή η ομοιοπαθητική και η οστεοπαθολογία έχουν μια διαφορετική αντίληψη, δέχονται την αλληλεξάρτηση των μελών του σώματος και γι’ αυτό πολλές φορές για να θεραπεύσουν ένα πρόβλημα που εμφανίζεται σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος ασκούν θεραπευτική αγωγή σε άλλο σημείο γιατί δέχονται πως αυτά τα δύο σημεία συνδέονται μεταξύ τους και το ένα επηρεάζει το άλλο.

Όλοι θα ξέρετε, για να φέρουμε ένα πολύ απλό παράδειγμα, πως η περίφημη ρεφλεξολογία συνδέει το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μας με το κεφάλι και για να θεραπεύει πολλές φορές πονοκεφάλους κάνει μαλάξεις στο δάκτυλο του ποδιού.

Η «Νέα Ιατρική» είναι απόλυτα ολιστική μιας και δέχεται την ενότητα σώματος, πνεύματος και ψυχής· ο Dr. Hamer με σαφήνεια τονίζει πως το ψυχικό σοκ, που βέβαια είναι σε επίπεδο ψυχής, θα εκφρασθεί αρχικά στον εγκέφαλο (πνεύμα) και μετά θα εκδηλωθεί σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος, δέχεται δηλαδή τον άνθρωπο ως μία ολότητα που απαρτίζεται από τρία βασικά μέρη (σώμα, πνεύμα, ψυχή) και το ένα επηρεάζεται από το άλλο, υπάρχει μάλιστα και μία ειδική σύνδεση που μετατρέπει τα ψυχικά συμβάντα σε εκδηλώσεις σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος και με έκφραση σε συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου.

Ο Crevecoeur και ο Sabbah γενικεύοντας τις θεωρίες του Hamer για τον καρκίνο υποστηρίζουν πως κάθε ασθένεια είναι αποτέλεσμα ενός ψυχικού σοκ που εκδηλώνεται στο σώμα, δέχονται δηλαδή και αυτοί τον ολιστικό χαρακτήρα της ανθρώπινης φύσης και αποκαθιστούν την ενότητα ανάμεσα σε σώμα, πνεύμα και ψυχή.

Αυτός λοιπόν είναι ο ολιστικός χαρακτήρας της «Νέας Ιατρικής» ο οποίος καθορίζει και την αντίληψή της για την ασθένεια, για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω.

Καθορίζει επίσης την όλη θεραπευτική διαδικασία, όχι μόνο σε επίπεδο αντιμετώπισης του προβλήματος αλλά και σε επίπεδο προληπτικό.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Χ. Παιζη με τίτλο ''Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της Νέας Ιατρικής'' Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ - ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Το βασικότερο σημείο διαφοροποίησης της «Νέας Ιατρικής» από την παραδοσιακή ιατρική είναι οι απόψεις τους για την ασθένεια· άλλωστε η έννοια της ασθένειας είναι και η βασική έννοια κάθε θεραπευτικής, το πώς η κάθε θεραπευτική αγωγή βλέπει την ασθένεια, είναι και αυτό που θα καθορίσει τους τρόπους με τους οποίους θα προσπαθήσει να την αντιμετωπίσει και σε επίπεδο προληπτικό, που είναι και το βασικότερο – μιας και «κάλλιον το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν», όπως έλεγε ο πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης – αλλά και σε επίπεδο θεραπευτικό.

Η κλασική θεραπευτική αντιμετωπίζει την ασθένεια περίπου σαν ένα «κτύπημα της μοίρας», κάτι που ξαφνικά εμφανίζεται και που οφείλεται είτε σε εξωγενείς παράγοντες, π.χ. τα μικρόβια, είτε σε ενδογενής παράγοντες, π.χ. εξασθένηση ενός οργάνου. Παρόλο που και σήμερα κλασικοί γιατροί έστω και δειλά αποδέχονται το ρόλο των συναισθημάτων και γενικότερα του ψυχισμού στην εκδήλωση της κάθε ασθένειας, γενικά η κλασική θεραπευτική θεωρεί πως η ασθένεια έχει να κάνει κυρίως ή και μόνο με το υλικό μόνο μέρος της ύπαρξής μας δηλαδή το σώμα και οι θεραπευτικές της παρεμβάσεις σ’ αυτό απευθύνονται· γι’ αυτό και όταν όλα τα άλλα μέσα αποτυγχάνουν, αφαιρείται το μέλος το οποίο πάσχει.

Αντιθέτως η «Νέα Ιατρική», στηριζόμενη σε μεγάλο βαθμό και σε θεωρίες εναλλακτικών μορφών θεραπευτικής, όπως είναι η ομοιοπαθητική, η οστεροπαθητική, η Κινεζική ιατρική (βελονισμός) και άλλα, έχει τις εξής απόψεις για την ασθένεια:

Α) Πιστεύει πως η πραγματική ασθένεια είναι αυτή που εμφανίζεται στο ψυχικό επίπεδο και έχει να κάνει με μία ρήξη εσωτερική, ένα σοκ που, όπως και παραπάνω γράψαμε, το βιώσαμε αλλά δεν το εκφράσαμε και που αυτό το σοκ ανατρέπει τη δική μας ισορροπία, την ισορροπία αν θέλετε ανάμεσα σε σώμα, πνεύμα, ψυχή. Αυτή είναι η πραγματική ασθένεια, είναι αυτό που η κινεζική παραδοσιακή ιατρική, ονομάζει «ψυχρή φάση της ασθένειας», που σημαίνει τη φάση εκείνη που η ασθένεια είναι καθαρά στο ψυχικό πεδίο δεν είναι ορατή, δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί στο σώμα. Όταν εκδηλωθεί στο σώμα - που θα εκδηλωθεί, θα το εξηγήσουμε αυτό παρακάτω - τότε έχουμε αυτό που πάλι οι Κινέζοι ονομάζουν «θερμή φάση της ασθένειας».

Β) Δέχεται πως στον προγραμματισμό της ψυχοσωματικής οντότητας που λέγεται «άνθρωπος», μέσα από διαδικασίες εξελικτικές αιώνων, έχει δοθεί η εντολή να μετατρέπεται η ψυχική ανισορροπία σε σωματικό συμβάν, όπως έξοχα γράφει ο Crevecoeur, «να εγγράφεται στη βιολογική διαδικασία». Άρα λοιπόν ο υπερκομπιούτερ που λέγεται ανθρώπινος εγκέφαλος έχει γραμμένη μία εντολή, όταν διαταράσσεται η ψυχική ισορροπία μετά από ένα σοκ, η διαταραχή αυτή να επιλύεται με το να εκφρασθεί στο σώμα, άρα αυτό που λέμε «ασθένεια» είναι μία  διαδικασία με την οποία ο οργανισμός προσπαθεί να επιλύσει μία ανισορροπία που προήλθε από ένα ψυχικό σοκ. Σύμφωνα με αυτή την άποψη αυτό που η κλασική ιατρική ονομάζει «ασθένεια» και που οι κινέζοι ονομάζουν «θερμή φάση της ασθένειας» είναι μία διαδικασία κατά την οποία ο οργανισμός εγγράφοντας το ψυχικό σοκ στη βιολογική διαδικασία προσπαθεί να μας θεραπεύσει από την ανισορροπία που το σοκ έφερε. Ας το καταλάβετε καλύτερα με ένα παράδειγμα:

Έστω πως μία γυναίκα υφίσταται υποτίμηση από τον ερωτικό της σύντροφο, την υποτίμηση αυτή την βιώνει έντονα και δεν την εκφράζει καθόλου· αυτό θα προκαλέσει μία ανισορροπία που θα επηρεάσει την όλη της ψυχική κατάσταση και την συμπεριφορά της. Όσο αυτή η σύγκρουση που βίωσε δεν επιλύεται με οποιοδήποτε τρόπο, θα βρίσκεται η γυναίκα σε μια κατάσταση ανισορροπίας και αυτή είναι η πραγματική ασθένεια. Ο οργανισμός που έχει όπως είπαμε την εντολή να περνά στη βιολογική διαδικασία το κάθε ψυχικό σοκ θα φροντίσει να κάνει αυτό που η ίδια η γυναίκα δεν κάνει, να εκφράσει δηλαδή στο σώμα το ψυχικό πρόβλημα, το σώμα δηλαδή θα γίνει ο τόπος εκδήλωσης της ψυχικής ανισορροπίας και εκφράζοντας το ψυχικό γεγονός στο σώμα ο ανθρώπινος οργανισμός προσπαθεί να θεραπεύσει από την ασθένεια.

Φυσικά θα υπάρχει μία συγκεκριμένη χημική διαδικασία που μετατρέπει το ψυχικό συμβάν σε σωματικό και που για κάθε είδος σοκ έχει και αντίστοιχο μέρος του σώματος που πλήττεται. Η χημική αυτή διαδικασία δεν έχει ακόμα εντοπισθεί, παραμένει ως αξίωμα, απλός στατιστικά έχει εντοπισθεί σύνδεση ανάμεσα σε κάποιο ψυχικό σοκ και σε συγκεκριμένο μέρος του σώματος· τη σύνδεση αυτή την εντόπισε ο Dr. Hamer εξετάζοντας πολύ μεγάλο στατιστικό δείγμα και τις έρευνες του Hamer τις συνέχισαν ο Sabbah και ο Crevecoeur.

Φυσικά στα πλαίσια αυτής μας της μελέτης θα παρουσιάσουμε τη σύνδεση ψυχικών καταστάσεων και μελών του σώματος εξηγώντας και γιατί υπάρχει αυτή η σύνδεση (π.χ. γιατί η υποτίμηση συνδέεται με τα οστά).

Φυσικά η άποψη αυτή της «Νέας Ιατρικής» για την ασθένεια καθαρίζει άλλους τρόπους αγωγής και σε επίπεδο προληπτικό και σε επίπεδο θεραπευτικό και σε επίπεδο σχέσεων θεραπευτή θεραπευομένου και σίγουρα ανατρέπει παραδοσιακές απόψεις θεραπευτικής. Για όλα όμως αυτά θα μιλήσουμε σε επόμενα κεφάλαια αναλυτικά· αυτό που θέλουμε να κατανοήσετε καλά είναι πως όταν η ψυχή υποφέρει και αυτό δεν εκφρασθεί με άλλο τρόπο, τότε υποχρεωτικά θα το εκφράσει το σώμα. Αυτή η άποψη αποκαθιστά την ενότητα σώματος και ψυχής και δείχνει πως ο άνθρωπος είναι μία ενότητα ψυχής πνεύματος και σώματος που, όταν «πληγωθεί» η ψυχή, τότε το πνεύμα – εγκέφαλος θα προσπαθήσει να εκφράσει αυτήν την «πληγή», προβάλλοντας την στο σώμα επιλέγοντας εκείνο το μέλος του σώματος που έχει συνάφεια με το ψυχικό συμβάν.

Έτσι γίνεται, γιατί έτσι αιώνες ανθρώπινης εξέλιξης βρήκαν τρόπο να «επιλύουν» την ανισορροπία που προήλθε από ένα ψυχικό σοκ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Χ. Παιζη με τίτλο ''Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της Νέας Ιατρικής'' Αθήνα 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ - Ο ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

Όπως και στο προηγούμενο άρθρο μας αναφέραμε, ο Hamer εξέτασε πολλές περιπτώσεις καρκινοπαθών για να ελέγξει την υπόθεσή του πώς ο καρκίνος είναι ψυχική ασθένεια, όπως υποστηρίζει και ο τίτλος του βιβλίου του.

Όταν έλεγξε πειραματικά την υπόθεσή του αυτή και είδε να λειτουργεί στο 100% των περιπτώσεων σχεδόν, τότε διατύπωσε τον περίφημο ‘’Σιδερένιο Νόμο του Καρκίνου’’ [Eiserne Regel des Krebs], ο οποίος είναι ο εξής:

‘’Κάθε καρκίνος έχει την ρίζα του σε κάποιο τραυματικό σοκ, κυρίως ξαφνικό, το οποίο βιώθηκε αλλά δεν εκφράσθηκε· το σοκ αυτό θα επηρεάσει και θα καθορίσει το σημείο του σώματος, το οποίο θα πληγεί και θα εμφανίσει τον καρκίνο’’

Ας αναλύσουμε προσεκτικά αυτόν τον Σιδερένιο Νόμο του Καρκίνου μιας και είναι η βάση της φιλοσοφίας του Hamer αλλά σε μεγάλο βαθμό και φιλοσοφία της ‘’Νέας Ιατρικής’’, η οποία αντιμετωπίζει την κάθε ασθένεια και όχι μόνο τον καρκίνο ως αποτέλεσμα εσωτερικής ψυχικής σύγκρουσης που εκφράσθηκε αλλά δεν βιώθηκε:

Α) Ο Hamer στη διατύπωσή του δίνει καθολικότητα, γι’ αυτό χρησιμοποιεί στη διατύπωσή του την λέξη κάθε, ονομάζει επίσης τη διατύπωση του Νόμου, ο οποίος είναι τόσο αδήριτος ώστε να ονομάζεται και ‘’Σιδερένιος’’.

Β) Η πραγματική ασθένεια είναι η εσωτερική σύγκρουση, η οποία προκαλεί μια ανισορροπία και ο οργανισμός με πρωτεργάτη τον κεντρικό κομπιούτερ (τον εγκέφαλο), προσπαθεί να την λύσει.

Γ) Ο τρόπος επίλυσης είναι να εκφρασθεί αυτή η ανισορροπία στο καθαρά βιολογικό επίπεδο, στο σώμα και βέβαια αυτό που η κλασική ιατρική ονομάζει «ασθένεια» είναι η ορατή έκφραση της αόρατης ψυχικής ασθένειας που προκάλεσε την ανισορροπία.

Δ) Η πραγματική ασθένεια είναι η σύγκρουση που βιώσαμε· αυτή η σύγκρουση πρέπει να εκφρασθεί γιατί, αν συμβεί το αντίθετο, θα προκληθεί ανισορροπία και τότε ο ίδιος μας ο οργανισμός θα την εκφράσει στο σώμα.

Ε) Άρα το συμπέρασμα που εξάγεται αβίαστα από τον «Σιδερένιο Νόμο του καρκίνου» του Hamer είναι πως μόνο όταν βιώσουμε έντονα μία ρήξη και δεν την εκφράσουμε συγχρόνως, τότε προκύπτει η «ασθένεια» στο βιολογικό επίπεδο.

Άρα θα πρέπει να «ατσαλωθούμε», ώστε να μην αφήνουμε τον εαυτό μας έκθετο σε κάθε τι που θα μπορούσε να μας διαβρώσει και επίσης θα πρέπει να μάθουμε να εκφράζουμε οποιαδήποτε σύγκρουση βιώνουμε γιατί, όπως το τονίσαμε, αν αυτή δεν εκφρασθεί θα «εγγραφεί» στη βιολογική διαδικασία, με απλά δηλαδή λόγια θα εκδηλωθεί στο σώμα, γιατί έχουμε μέσα μας έναν μηχανισμό που, όταν προκαλείται ανισορροπία λόγω εσωτερικής ρήξης, αυτόματα προσπαθεί να λύσει αυτή τη ρήξη που εμείς δεν εκφράζουμε με το να την εκφράσει σε σωματικό επίπεδο.

Ο Σιδερένιος Νόμος του καρκίνου λοιπόν έχει να κάνει με τρία επίπεδα που το ένα επηρεάζει το άλλο· το ένα επίπεδο είναι το καθαρά ψυχικό, η σύγκρουση σε εσωτερικό επίπεδο, το δεύτερο επίπεδο είναι σε επίπεδο εγκεφάλου και το τρίτο επίπεδο έχει να κάνει με ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος στο οποίο εκφράζεται η ψυχική ρήξη και στο οποίο αυτή «υλοποιείται».

Δηλαδή στο σιδερένιο Νόμο του καρκίνου υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε ψυχή, πνεύμα (εγκέφαλος) και σώμα, αποκαθίσταται δηλαδή ο άνθρωπος ως ολότητα ψυχοσωματοπνευματική και τονίζεται πως όταν η ψυχή αρρωσταίνει, αρρωσταίνει και το σώμα, γίνεται αυτό ο τόπος στον οποίο εκδηλώνεται η ψυχική ρήξη, σύγκρουση και ανισορροπία έχουμε δηλαδή το εξής σχήμα:

Δηλαδή κάθε ανισορροπία ψυχική επηρεάζει συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου δημιουργώντας μία «Εστία» σ’ αυτόν (τις εστίες αυτές ο Hamer τις ονομάζει, όπως είπαμε και πιο πάνω, εστίες Derk Hamer, για να τιμήσει τον αδικοχαμένο του γιο) και η εστία προσδιορίζει το όργανο που θα πληγεί.

Αυτός είναι ο Σιδερένιος Νόμος του Καρκίνου.

Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο του Δρ. Χ. Παιζη με τίτλο 

''Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της Νέας Ιατρικής''

 που θα εκδοθεί εντός του πρώτου εξαμήνου του 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της «Νέας Ιατρικής» Φιλοσοφικά & Ιστορικά προλεγόμενα

‘’Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι’’

Τάκης Σινόπουλος, «Ο καιόμενος»

“Und was zuvor gesah doch kaum gefühlt ist offenbar erst jetzt”

Fr. Hoelderlin

«Κι ότι πιο πριν συνέβη και μόλις έγινε αντιληπτό τώρα πια είναι ολοφάνερο»

Φρ. Χαίλντερλιν, από το ποίημα «Σαν σε γιορτή», Wenn wie am Feiertage

Η Επανάσταση του Hamer στην αντιμετώπιση του Καρκίνου

Η «Νέα Ιατρική», όπως έχουμε ήδη αναφέρει, ξεκίνησε από τον γιατρό Geerd Hamer στη Γερμανία. Ο Hamer ήταν κλασικός γιατρός ογκολόγος και εργαζόταν σε αντικαρκινική κλινική, κλινική δηλαδή αντιμετώπισης των διαφόρων καρκίνων. Φυσικά και ακολούθησε τις παραδοσιακές «συνταγές» θεραπείας του καρκίνου, δηλαδή ακτινοβολία, αφαίρεση οργάνων, κυτταροστατικά, χημειοθεραπεία κλπ.

Μετά τον τραγικό θάνατο του γιου του - που πέθανε από κυνηγετική σφαίρα - παρουσίασε καρκίνο στους όρχεις και συνέδεσε το συγκεκριμένο καρκίνο με το ψυχικό σοκ που υπέστη εξαιτίας της απώλειας του αγαπημένου του γιου. Σκέφτηκε τότε όλες τις κλινικές περιπτώσεις καρκίνου των όρχεων που είχε συναντήσει στην καριέρα του και συνειδητοποίησε πως όλες σχεδόν οι περιπτώσεις συνδέονταν με κάποιο σοκ που έχει να κάνει με τα παιδιά, τη γονιμότητα γενικότερα αλλά και την σεξουαλικότητα. Τότε ως καλός επιστήμων σχημάτισε μία υπόθεση, η οποία εκφράστηκε ως εξής: «Μήπως αυτό που ονομάζουμε ¨καρκίνος¨, συνδέεται με κάποιο εσωτερικό σοκ το οποίο επηρεάζει κάποιο συγκεκριμένο σημείο του σώματος;».

Φυσικά έπρεπε να ελέγξει την υπόθεση, να προχωρήσει δηλαδή σε κάποιο πείραμα, όπως απαιτεί η επιστημονική μεθοδολογία. Το πείραμα ήταν να ελέγξει κλινικές περιπτώσεις καρκινοπαθών και βέβαια είχε τέτοιες περιπτώσεις στο αρχείο του.

Η εμπειρική έρευνα που έκανε έδειξε δύο πράγματα:

Α) Πως όλοι οι καρκινοπαθείς πριν την εμφάνιση του καρκινικού όγκου είχαν υποστεί κάποιο σοκ, μια εσωτερική σύγκρουση που την βίωσαν έντονα αλλά δεν την εξέφρασαν, θα λέγαμε «την κράτησαν μέσα τους».

Β) Παρατήρησε πως σε κάθε περίπτωση καρκίνου είχαμε ενεργοποίηση μιας εστίας του εγκεφάλου που αργότερα την ονόμασε εστία Derk Hamer, για να τιμήσει την μνήμη του γιου του Derk.

Έφτασε λοιπόν στο συμπέρασμα μετά από εξέταση μεγάλου στατιστικού δείγματος πως ο καρκίνος έχει να κάνει με μία εσωτερική σύγκρουση που βιώνεται έντονα αλλά δεν εκφράζεται και η οποία επηρεάζει μία συγκεκριμένη εστία του εγκεφάλου και εκφράζεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο όργανο· κατά τον Hamer δηλαδή υπάρχει ενότητα πνεύματος – ψυχής – σώματος, αποκαθιστά δηλαδή την ενότητα των τριών αυτών μερών που συγκροτούν την ολότητα του ανθρώπου, δίνοντας ένα καινούργιο ολιστικό σχήμα που αποτελεί μία νέα πρόταση για την ασθένεια αλλά και για την θεραπεία.

Τις απόψεις του αυτές τις εξέθεσε σε πολλά άρθρα και βιβλία του, από τα οποία το σπουδαιότερο είναι το «καρκίνος, μία ασθένεια της ψυχής» και με υπότιτλο «ένα βραχυκύκλωμα στον εγκέφαλο, στον κομπιούτερ του οργανισμού».

Η επαναστατική θεώρηση του Hamer δίνει μεγάλη βάση στην επίλυση της ρήξης που προκάλεσε την ασθένεια μιας και αυτή η σύγκρουση είναι η πραγματική ασθένεια.

Φυσικά η άποψη αυτή του Hamer δίνει νέες διαστάσεις και στο ζήτημα της θεραπευτικής, η οποία πρέπει να δώσει μεγάλη σημασία στο να επιλυθεί η πρωταρχική σύγκρουση η οποία αποτυπώθηκε στον εγκέφαλο (οι εστίες Hamer) και εκφράσθηκε σε συγκεκριμένο μέλος του σώματος· και αυτό είναι άλλο ένα επαναστατικό στοιχείο της ιατρικής του Hamer, το ότι συνδέει κάθε εσωτερική σύγκρουση, π.χ. ένα σοκ με ένα συγκεκριμένο μέλος του σώματος που έχει να κάνει με υποτίμηση εκφράζεται στα οστά λες και μία «περίεργη» δύναμη συνδέει την υποτίμηση με τα οστά αλλά και με συγκεκριμένη εστία στον εγκέφαλο.

Φυσικά ο Hamer, ως πειραματικός γιατρός προσδιόρισε στατιστικά την σύνδεση ενός συγκεκριμένου σοκ με κάποιο συγκεκριμένο μέλος του σώματος, δεν εξήγησε φιλοσοφικά την σύνδεσή τους, κάτι που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε εμείς σε αυτό μας το έργο.

Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο του Δρ. Χ. Παιζη με τίτλο ''Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της Νέας Ιατρικής'' που θα εκδοθεί εντός του πρώτου εξαμήνου του 2012

Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της ‘’Νέας Ιατρικής’’ - ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τις τελευταίες 10ετίες σε πολλές χώρες της Ευρώπης, ειδικά στις γερμανόφωνες και γαλλόφωνες χώρες συντελείται μια επανάσταση στο χώρο της Ιατρικής και, γενικότερα, της Θεραπευτικής που έχει συγκροτηθεί ως ρεύμα με το όνομα «Νέα Ιατρική». Οι οπαδοί αυτής της «Νέας Ιατρικής», θεωρούν πως αυτή αποτελεί μία επανάσταση στο χώρο της ιατρικής – θεραπευτικής, ίδιας δυναμικής με την επανάσταση που έφερε ο Κοπέρνικος στην Αστρονομία, όταν θεώρησε ως κέντρο του πλανητικού συστήματος τον Ήλιο, ενώ πριν θεωρούσαν πως ήταν η Γη.

Η Νέα αυτή Ιατρική ξεκίνησε στη Γερμανία με τον γιατρό καρκινολόγο Geerd Hamer, ο οποίος παρουσίασε αυτή τη Νέα Ιατρική στο περινούστατο βιβλίο του «Καρκίνος, μια ασθένεια της Ψυχής» και με υπότιτλο «ένα βραχυκύκλωμα στον εγκέφαλο, τον κομπιούτερ του οργανισμού μας». Οι απόψεις του αυτές του στοίχισαν πολλές διώξεις ακόμα και φυλακίσεις, σήμερα όμως έχει αρχίσει να δικαιώνεται και χώρες όπως η Αυστρία και η Σλοβακία αντιμετωπίζουν με πολύ σεβασμό τις θεωρίες του Dr. Hamer για τον καρκίνο.

Βασισμένοι στις θεωρίες του Hamer για τον καρκίνο οι γιατροί Sabbah και Crevecoeur στη Γαλλία γενίκευσαν τις θεωρίες του Hamer για κάθε ασθένεια και όχι μόνο για τον καρκίνο. Οι τρεις αυτοί γιατροί είναι λοιπόν οι πρωτεργάτες αυτού του νέου ρεύματος που ονομάζεται «Νέα Ιατρική».

Στην εργασία μας αυτή θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της Νέας Ιατρικής, θα δείξουμε τα αξιώματα στα οποία στηρίζεται, τις απόψεις που έχει για τη σχέση μεταξύ ιατρού και ασθενή, την αντίληψή της για την ασθένεια, που είναι ριζικά διαφορετική από την άποψη της κλασικής ιατρικής καθώς και τις απόψεις της για την σύνδεση πνεύματος (εγκεφάλου), οργάνων του σώματος και ψυχής, κάτι που δείχνει πως η νέα ιατρική είναι καθαρά ολιστικό σύστημα και βλέπει τον άνθρωπο ως ολότητα, στα πλαίσια της οποίας ψυχή, σώμα και πνεύμα είναι αδιάρρηκτα δεμένα και το ένα επηρεάζει το άλλο, ενώνονται δε μεταξύ τους μέσα από πολύπλοκες χημικές διαδικασίες οι οποίες μπορούν και μετατρέπουν κάποιο ψυχικό συμβάν (π.χ. στενοχώρια) σε συγκεκριμένο πρόβλημα σε κάποιο σημείο του σώματος.

Φαίνεται δηλαδή η «νέα Ιατρική» να δέχεται πως ένα ψυχικό γεγονός καταγράφεται σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο του εγκεφάλου και αυτό καθορίζει το σημείο του σώματος στο οποίο θα εκδηλωθεί το ψυχικό συμβάν γιατί, και αυτό πρέπει να το εμπεδώσετε πολύ καλά, η «Νέα Ιατρική» υποστηρίζει πως οτιδήποτε συμβαίνει σε ψυχικό-συναισθηματικό επίπεδο, πρέπει οπωσδήποτε «να εκφρασθεί στη βιολογική διαδικασία», όπως κατά λέξη γράφει ο Crevecoeur.

Για να γίνει περισσότερο σαφές, όταν βιώνουμε κάποια έντονα συναισθήματα, επειδή αυτά πρέπει οπωσδήποτε να εκφρασθούν, όσο δεν τα αποδεχόμαστε και δεν τα εξωτερικεύουμε, αυτά θα εκφρασθούν μέσω του σώματος, θα μπουν δηλαδή στη βιολογική διαδικασία, το σώμα δηλαδή θα γίνει ο «τόπος» στον οποίο θα εκφρασθούν τα συναισθήματα ή οι όποιες ψυχικές συγκρούσεις έχουμε βιώσει. Το αόρατο, το μη απτό και υλικό (και αυτό είναι τα συναισθήματα), θα εκφρασθεί στο ορατό και υλικό σώμα και μάλιστα στο σημείο εκείνο που είναι συνδεδεμένο με το συγκεκριμένο συναίσθημα ή με την συγκεκριμένη κατάσταση.

Σε πολύ περιεκτικό λόγο σας δώσαμε το γενικό πλαίσιο στο οποίο κινείται η «Νέα Ιατρική», στα πλαίσια αυτού του βιβλίου θα προσπαθήσουμε να δείξουμε το θεωρητικό της υπόβαθρο αλλά και να δούμε πως αυτή η «Νέα Ιατρική» συναντά πανάρχαιες θεραπευτικές αγωγές και πως μπορεί να συνδεθεί με θεραπευτικά συστήματα τα οποία εδώ και αιώνες έδιναν μεγάλη σημασία στο θεραπευτικό λόγο του υποσυνείδητου και προσπαθούσαν να ενεργοποιήσουν αυτή του την θεραπευτική δύναμη με χρήση συμβόλων, μιας και όπως μας έμαθε ο Jung, το υποσυνείδητο εκφράζεται με σύμβολα.

Η δομή αυτού του πρώτου κεφαλαίου θα είναι η εξής:

Η επανάσταση του Hamer στη θεωρία του για τον καρκίνο .

Ο «σιδερένιος νόμος του καρκίνου» του Hamer.

Οι αντιλήψεις της «Νέας Ιατρικής» για την ασθένεια.

Ο ολιστικός χαρακτήρας της «Νέας Ιατρικής».

Ψυχή πνεύμα και σώμα κατά τη «Νέα Ιατρική».

Ο ρόλος των συμβόλων στη «Νέα Ιατρική».

Σχέση θεραπευτή και θεραπευόμενου στη «Νέα Ιατρική».

Η θεραπευτική δραστηριότητα σε επίπεδο δυναμικό, ενισχυτικό και ψυχολογικό.

Ο ρόλος της ομοιοπαθητικής, της κινεζικής ιατρικής και της οστεοπαθολογίας στη «Νέα Ιατρική».

Η Ρουνική γυμναστική στα συμβολικά θεραπευτικά συστήματα και ο ρόλος της στη «Νέα Ιατρική».

Ενεργειακά μέτρα προστασίας στα πλαίσια της «Νέας Ιατρικής».

Σύνδεση ανατομικών μερών του σώματος με συναισθήματα και ψυχικά συμβάντα.

Ο ρόλος της Αστρολογίας στα πλαίσια της «Νέας Ιατρικής».

Αν με αυτό το βιβλίο σας βοηθήσουμε να καταλάβετε όχι μόνο τις βασικές αρχές της «Νέας Ιατρικής» αλλά και την αξία όλων των ενεργειακών μέτρων προστασίας και άμυνας καθώς ακόμα και τον ρόλο όλων των συμβολικών συστημάτων σε επίπεδο προληπτικό αλλά και θεραπευτικό, πιστεύουμε πως θα έχουμε βάλει ένα μικρό λιθαράκι για την θεμελίωση μιας νέας θεραπευτικής που θα είναι κυρίαρχη στη «Νέα Εποχή» του Υδροχόου, που ήδη έχει ξεκινήσει.

Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο του Δρ. Χ. Παιζη με τίτλο 

''Η Διαχρονική Θεραπευτική στα Πλαίσια της Νέας Ιατρικής'' 

που θα εκδοθεί εντός του πρώτου εξαμήνου του 2012