Το τετράγωνο Ουρανού – Πλούτωνα

"Με φλογισμένα χείλη πιες γονατιστός / από το ποτάμι που το λέμε/ ΓΕΓΟΝΟΣ''

 (από το πολύστιχο ποίημα του Β. Μαγιακόβσκι –‘’ Καλά Πάμε’’).

Στο Κοσμικό Ωροσκόπιο, που έχει βέβαια ωροσκόπο την 0^ο Κριού, ο Ουρανός κυβερνά τον 11^ο οίκο, οίκο του Υδροχόου, και ο Πλούτωνας τον 8^ο οίκο, οίκο του Σκορπιού.

Ο 11^ος οίκος είναι ο οίκος της συλλογικότητας, των στόχων, των υπερεθνικών συνόλων και διεθνών οργανισμών (π.χ. Ε.Ε., ΝΑΤΟ κ.ά.) και ο 8^ος είναι ο οίκος των κεφαλαίων αλλά και του θανάτου και της αναγέννησης.

Οι δύο αυτοί πλανήτες έχουν κάποια «συνάφεια» μεταξύ τους, μια «εκλεκτική συγγένεια» - για να θυμηθούμε αυτήν την ωραία έκφραση του Goethe – μιας και ο Ουρανός έχει έξαρση στο Σκορπιό, το ζώδιο του Πλούτωνα και οι αντισκιές των δύο αυτών ζωδίων – Υδροχόου και Σκορπιού – συναντώνται.

Αμφότεροι οι πλανήτες είναι βίαιοι, έχουν σκληρές ποιότητες και ο άξονας που σχηματίζουν συνδέεται, κατά την Κοσμοβιολογία, με εκρηκτικές καταστάσεις, με επαναστάσεις, δείχνουν προώθηση μετασχηματισμών, κατάρρευση παλαιών κατασκευών και ανοικοδόμηση καινούργιων.

Στην αρνητική εκδοχή τους συνδέονται με φαινόμενα φανατισμού, μονόπλευρες απόψεις, βία, βιαστικές κινήσεις και μανία καταστροφής.

Σε κοινωνικό επίπεδο ο άξονας αυτός συνδέεται με αναμορφωτές κάθε μορφής, με κάθε τι το πρωτοποριακό και με άτομα που είναι έξω από τα συνηθισμένα.

Σε σκληρές όψεις (όπως π.χ. τώρα που έχουμε τετράγωνο) μπορεί να έχουμε πράξεις βίας, αναστατώσεις, ανατρεπτικές δραστηριότητες, ατυχήματα, καταστάσεις που οδηγούν σε υποχρεωτικές, επιβαλλόμενες αποφάσεις, καταστάσεις που παίρνουμε αποφάσεις «με την κάννη στον κρόταφο», όπως κατά λέξη γράφει ο Ebertin γι’ αυτό το συνδυασμό.

Σε κάθε περίπτωση η εμπλοκή αυτών των δύο πλανητών δείχνει κατασκευή κάτι εντελώς καινούργιου, δείχνει δημιουργία νέων συνθηκών ζωής.

Η ίδια όψη (τετράγωνο) είχε υπάρξει ξανά στα χρόνια του μεσοπολέμου στα παρορμητικά ζώδια – Κριό, Καρκίνο – και όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος οι δύο πλανήτες είχαν περάσει σταθερά ζώδια – Ταύρος, Λέων – και, όπως είχαμε γράψει και παλαιότερα, είχαν τότε συνδεθεί:

Με τη γέννηση του ολοκληρωτισμού (ναζισμός, φασισμός, σταλινισμός).

Τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των μαζικών εκτελέσεων.

Το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Ακραίες μορφές φανατισμού – δογματισμού.

Φυσικά τα καθεστώτα που αναφέραμε, έφεραν νέες συνθήκες ζωής, μόνο που αυτή η ζωή ήταν ο εφιάλτης του ολοκληρωτισμού. Άρα και τώρα που οι δύο πλανήτες κάνουν πάλι σκληρή όψη μεταξύ τους – και, όπως είπαμε, θα γίνεται για αρκετά χρόνια – ίσως πάλι βιώσουμε κάποια νέα μορφή ολοκληρωτισμού ή κάποια μορφή πολέμου.

Το ότι το μεσοδιάστημά τους είναι στον Υδροχόο συνηγορεί για σκληρά φαινόμενα βίας σε παγκόσμιο επίπεδο, μιας και ο Υδροχόος είναι ζώδιο παγκοσμιότητας (υπόψη πως και ο άλλος «σκληρός» άξονας, ο άξονας Κρόνου/ Πλούτωνα, που συνδέεται με κάθε μορφή δικτατορίας και ομαδικού περιορισμού, είναι κι αυτός σε ζώδιο παγκοσμιότητας, τον Τοξότη).

Το ότι ο Κρόνος, όταν μπει στο Σκορπιό, κάποια στιγμή θα εμπλακεί κι αυτός στο μεσοδιάστημα αυτών των δύο πλανητών, είναι κάτι εξόχως βαρύ, θα μας δοθεί πολλές φορές η ευκαιρία να το αναλύσουμε περισσότερο, απλώς τώρα αναφέρουμε πως αυτό δηλώνει χωρισμό, καταπίεση, μονόπλευρες τάσεις που θέλουν να κυριαρχήσουν στους άλλους.

Είναι η Αστρολογία Επιστήμη ή όχι;

Πριν από μερικούς αιώνες ο Γερμανός φιλόσοφος Kant, θέλοντας να διαγράψει και να καθορίσει τα όρια της φιλοσοφίας, ώστε αυτή να πάψει να είναι ανυπόληπτη και να γίνει αποδεκτή από τους επιστημονικούς κύκλους, ως ισότιμος εταίρος, έγραψε την περίφημη «Κριτική του Καθαρού Λόγου» (Kritik der reinen Vernunft) και τα «προλεγόμενα σε κάθε μελλοντική Μεταφυσική, που θέλει να προβληθεί ως Επιστήμη» (Prolegomena ju Jegger Künfligen Metuphysik die sich als Wissenschuft eiutretten will), όπου προσπάθησε με όσο γίνεται μεγαλύτερη ακρίβεια να καθορίσει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται ώστε η Μεταφυσική και γενικότερα, η φιλοσοφία να έχουν αξιώσεις «επιστημονικότητος» και να ξεφύγουν από την γενικολογία, την φαιδρότητα και τον τσαρλατανισμό. Έγραφε συγκεκριμένα για την κατάσταση της Μεταφυσικής στην εποχή του: «... ήταν μία εποχή που η Μεταφυσική είχε το όνομα βασίλισσα όλων των επιστημών, και να εκλάβει κάποιος την πρόθεση ως πράξη, τότε αυτή άξιζε πραγματικά αυτόν τον τίτλο τιμής λόγω της εξαιρετικής σημασίας του αντικειμένου της. Τώρα όμως ο συρμός της εποχής μας υπαγορεύει να της δείχνουμε όλη την περιφρόνησή μας, και η ευγενής Δέσποινα, αποδιοργανωμένη και εγκαταλελειμμένη, οδύρεται σαν την Εκάβη:

«modo maxima rerum, tot generic natisque potens nunc trahor exul, inops» (Οβίδιος)
(... κυρίαρχη σε όλα με τόσους γαμπρούς και τέκνα, τώρα σέρνομαι φτωχιά στην εξορία)»

Α. Προλογικά

Αν αυτά που περιγράφει ο Καντ για την Μεταφυσική και – ευρύτερα- για την φιλοσοφία της εποχής τους ισχύουν μία φορά, ισχύουν πολύ περισσότερο σήμερα για την Αστρολογία, η οποία μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα έχαιρε ιδιαιτέρας υπολήψεως, εδιδάσκετο στα Πανεπιστήμια, μεγάλα ονόματα των επιστημών είχαν ασχοληθεί μ’ αυτή (π.χ. ο Κέπλερ) και ο τίτλος του «αστρολόγου» ήταν τίτλος τιμής. Ας θυμηθούμε πως:

1. Ο όρος «Αστρονομία», στα αρχαία ελληνικά περιελάμβανε σαφώς και την Αστρολογία και πως η «Τετράβιβλος» του Πτολεμαίου είναι πρωτίστως «αστρολογικό εγχειρίδιο», θα λέγαμε μάλιστα πως είναι η βάση της αστρολογίας.

2. Στο Βυζάντιο διαπρεπείς επιστήμονες όπως ο Στέφανος ο Αλεξανδρινός και ο Λέων ο Φιλόσοφος ασχολήθηκαν με τα Μαθηματικά και τις Φυσικές επιστήμες αλλά και με την Αστρολογία, κάτι που βέβαια ήταν πολύ συνηθισμένο κατά τον Μεσαίωνα.

3. Ο Ιπποκράτης, ο μεγάλος γιατρός της αρχαιότητας, έπαιρνε πολύ σοβαρά την μελέτη της Αστρολογίας.

4. Αστρονόμοι, όπως ο Κέπλερ, εξίσου με τις αστρονομικές έρευνές τους έκαναν και αστρολογικές έρευνες.

Ο σκοπός μας βέβαια δεν είναι να αναφερθούμε σε μεγάλους σχολιαστές για να δείξουμε το κύρος που είχε παλαιότερα η Αστρολογία, άλλωστε η «επίκληση στην αυθεντία» δεν πιστεύουμε πως είναι και η καλύτερη μορφή πειθούς. Μια ματιά σε ένα εγχειρίδιο Ιστορίας της Αστρολογίας δείχνει στον κάθε καλόπιστο αναγνώστη το κύρος που είχε παλαιότερα η Αστρολογία αλλά και ποιες κορυφές του πνεύματος είχαν ασχοληθεί μ’ αυτή. Εμείς απλώς θα θυμίσουμε σε όσους παρορμητικά την απορρίπτουν τα λόγια του Νεύτωνος. «Κύριε, εγώ την έχω σπουδάσει, εσείς όχι», εννοώντας πως κάποιος που την απέρριπτε και την λοιδορούσε, επειδή αυτός (ο Νεύτων) την εγκρίνει όχι επιπόλαια, γιατί την απορρίπτει χωρίς να την έχει σπουδάσει. Και πράγματι σήμερα, όλοι σχεδόν που την απορρίπτουν, την απορρίπτουν χωρίς προηγουμένως να την έχουν σπουδάσει, κάτι που βεβαίως δεν είναι ίδιον του επιστημονικού πνεύματος και, δυστυχώς, όσοι την απορρίπτουν σήμερα πολλές φορές είναι και διαπρεπείς επιστήμονες.

Βεβαίως, ίσως η στάση τους αυτή να οφείλεται στην σύνδεση της Αστρολογίας με ποικίλες μορφές τσαρλατανισμού και κάπως τους κατανοούμε. Όταν βλέπει κανείς εξαμβλώματα ποικίλου είδους να ποζάρουν ως «αστρολόγοι», να συνδέεται η Αστρολογία με υποτιθέμενα «κληρονομικά χαρίσματα», ασφαλώς πρέπει να είναι κανείς επιφυλακτικός με την Αστρολογία. Όμως, όπως όταν το πόδι δεν δέχεται ένα παπούτσι, αλλάζουμε το παπούτσι και δεν κόβουμε το πόδι, έτσι και εδώ, ίσως δεν πρέπει να απορρίπτουμε άκριτα την Αστρολογία τουλάχιστον πριν την μελετήσουμε· ας θυμηθούμε το «άκουσον μεν, πάταξον δε», αλλά να κατακρίνουμε όσους την καπηλεύονται. Ήδη πάντως σε πολλές χώρες του εξωτερικού η Αστρολογία έχει αρχίσει να αποκτά ξανά το κύρος που είχε παλαιότερα και στην Αγγλία και στις Η.Π.Α. Κολέγια και Πανεπιστήμια έχουν εντάξει την Αστρολογία στο πρόγραμμά τους, δίνουν ακόμα και μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε αυτό το αντικείμενο.

Στη χώρα μας δυστυχώς ο τσαρλατανισμός καλά κρατεί και στον χώρο της Αστρολογίας δεν υπάρχει καν «Σχολή Αστρολογίας» που να κατοχυρώνει όσους έχουν σπουδάσει σ’ αυτή, δίδοντάς τους και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, δεν υπάρχει καν Σύλλογος Αστρολόγων, που να καθορίζει τη δεοντολογία του επαγγέλματος και να ενημερώνει το κοινό για το ποιοι είναι ή δεν είναι αστρολόγοι. Στα πλαίσια αυτού του κειμένου δεν θα ασχοληθούμε μ’ αυτά τα «διαδικαστικά» θέματα, ίσως σε άλλη ευκαιρία ασχοληθούμε μ’ αυτά. Τώρα θα προσπαθήσουμε να δείξουμε με ποιο τρόπο η Αστρολογία μπορεί να θεωρηθεί Επιστήμη και μάλιστα πειραματική και Τέχνη συνδυαστική. Μ’ αυτό μας το άρθρο θέλουμε να ξεκινήσουμε τη διαδικασία αποκαταστάσεως της «χαμένης τιμής» της Αστρολογίας και να κινητοποιήσουμε όσους στη χώρα μας πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτήν, σε έναν αγώνα για να ξεκαθαρίσει η ήρα από το σιτάρι. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να δούμε πως και σε τι βαθμό η Αστρολογία μπορεί να θεωρηθεί επιστήμη ή έστω δραστηριότητα επιστημονική.



Β. Περί Επιστήμης και Επιστημών

Επιστήμη συνήθως ονομάζεται η ανθρώπινη εκείνη πνευματική δραστηριότητα που προσπαθεί να διερευνήσει μια περιοχή του Όντος (Φύσις, ζωή, κοινωνία κ.ά.) με αυστηρά εργαλεία και που τα όποια ευρήματα της είναι αποτελέσματα λογικής – παραγωγικής ή εμπειρικής- επαγωγικής έρευνας. Χαρακτηριστικό της είναι η αντικειμενικότητα, η κριτική σκέψη και η αυστηρότητα.

Γενικά οι Επιστήμες χωρίζονται δύο μεγάλες κατηγορίες, τις θεωρητικές και τις πειραματικές-εμπειρικές. Οι θεωρητικές Επιστήμες ξεκινούν από κάποιες πρωταρχικές προτάσεις αναπόδεικτες που όμως έχουν ενάργεια, φαίνονται σωστές, και απ’ αυτές παραγωγικά βγάζουν άλλες προτάσεις, θεωρήματα, πορίσματα, που όλες μαζί συγκροτούν ένα διαρθρωμένο όλο, ένα σύστημα. Κατ’ εξοχήν τέτοια επιστήμη είναι τα Μαθηματικά και η Γεωμετρία είναι υπόδειγμα θεωρητικής Επιστήμης και η Φιλοσοφία, να εκληφθεί ως Επιστήμη. Οι θεωρητικές επιστήμες εργάζονται με τον «καθαρό νου» (Vernunft), είναι προεμπειρικές (a priori: αυτό σημαίνει αυτός ο πολύπαθος όρος), και, βέβαια, αν κάποιος αμφισβητήσει τα αρχικά αξιώματα, όλο το σύστημα καταρρέει. Για παράδειγμα σήμερα έχουμε 3 τουλάχιστον Γεωμετρίες, που είναι διαφορετικές γιατί έχουν άλλα αξιώματα και κατ’ επέκταση ό,τι παράγεται απ’ αυτά (θεώρημα, πόρισμα) θα είναι διαφορετικό. Οι τρεις Γεωμετρίες (Ευκλείδη, Riemann, Lobatzefki) είναι διαφορετικές διότι η αντίληψη που έχουν για τον χώρο (έννοια-κλειδί της Γεωμετρίας) είναι διαφορετική.

Φυσικά βέβαια και οι θεωρητικές Επιστήμες έχουν εφαρμογή στην καθημερινή ζωή και στις άλλες επιστήμες, οι ίδιες όμως είναι «καθαρές» από εμπειρία, γι’ αυτό και ο θεωρητικός μαθηματικός δεν έχει συνήθως σε μεγάλη υπόληψη τα εφαρμοσμένα Μαθηματικά.

Εκτός, όμως, από τις θεωρητικές επιστήμες που, όπως είπαμε, εργάζονται κυρίως παραγωγικά, - υπάρχουν και οι επαγωγικές-εμπειρικές- πειραματικές επιστήμες. Αυτές είναι οι Φυσικές επιστήμες, οι επιστήμες της Ζωής (Βιολογία, Ιατρική, κ.ά.), οι Κοινωνικές επιστήμες (Ψυχολογία, Κοινωνιολογία, Γλωσσολογία κ.ά.). Αυτές ξεκινούν αρχικά με την παρατήρηση, που είναι βέβαια έντονη και διεισδυτική, μετά οδηγούνται σε κάποια υπόθεση, έπειτα δοκιμάζουν την υπόθεση με το πείραμα και αν το πείραμα δεν διαψεύσει την αρχική υπόθεση, τότε η υπόθεση προβιβάζεται σε Θεωρία. Ας το καταλάβουμε καλύτερα με ένα παράδειγμα: Παρατηρεί ένας ερευνητής γιατρός ότι κάποιος ασθενής παίρνοντας ένα καινούργιο φάρμακο Χ παρουσιάζει βελτίωση και η νόσος δείχνει συμπτώματα υποχωρήσεως. Μέχρις εδώ είναι η παρατήρηση. Έπειτα ο γιατρός διατυπώνει την υπόθεση: «μήπως το συγκεκριμένο φάρμακο σε σχέση με την συγκεκριμένη νόσο λειτουργεί θεραπευτικά; Και τότε, σε μεγάλο δείγμα, (εδώ είναι που χρειάζεται η Στατιστική) πειραματίζεται για να ελέγξει την αρχική υπόθεση. Αν σε μεγάλο ποσοστό το δείγμα δεν διαψεύσει την υπόθεση τότε η υπόθεση προβιβάζεται σε Θεωρία. Όμως, επειδή δεν είναι δυνατόν ποτέ να ελεγχθούν όλες οι δυνατές περιπτώσεις που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν, με λίγα λόγια επειδή η τέλεια επαγωγή είναι αδύνατη, επειδή οι περιπτώσεις που θα εξετάζουμε θα είναι πάντα περιπτώσεις «-» και όχι «-+1», πάντα οι θεωρίες είναι υπό δοκιμή, ισχύουν δηλαδή μέχρι να ανατραπούν. Όπως πολύ σωστά διαπίστωσε ο Αυστριακός φιλόσοφος Karl Popper η πεποίθηση πως «όλοι οι κύκνοι είναι λευκοί» ανατράπηκε μέχρις ότου βρέθηκε μαύρος κύκνος κάπου στον Αμαζόνιο. Γι’ αυτό και οι πειραματικές επιστήμες παρουσιάζουν συχνά «επανάσταση» στο εσωτερικό τους, για να θυμηθούμε τον όρο του Kuhn από το έργο του «The structure of scientific revolution», (Η δομή των επιστημονικών επαναστάσεων, γι’ αυτό και το επιστημονικό πνεύμα – το πραγματικό – δεν είναι ποτέ δογματικό και απόλυτο, ξέρει να δέχεται την κριτική και κάνει συνεχώς αυτοκριτική.

Αφού είδαμε λοιπόν εν τάχει τα είδη των επιστημόνων, τον τρόπο λειτουργίας τους, το όριο και τους περιορισμούς τους ας δούμε τώρα αν και τι είδους επιστήμη μπορεί να θεωρηθεί η Αστρολογία.



Γ. Η Αστρολογία ως εμπειρική- επαγωγική-πειραματική – Επιστήμη

Ο επιστήμονας Αστρολόγος εργάζεται, ή, έστω, πρέπει να εργάζεται όπως ο εμπειρικός επιστήμονας: Δηλαδή παρατηρεί, υποθέτει, πειραματίζεται, γενικεύει. Ας το δούμε με ένα παράδειγμα: παρατηρεί π.χ. πως πολλά άτομα με έντονο το πλανήτη Άρη στο ωροσκόπιό τους έγιναν στρατιωτικοί, χειρούργοι ή ... κρεοπώλες (χασάπηδες). Οδηγείται στην υπόθεση ότι ο τονισμένος Άρης σε ένα ωροσκόπιο μπορεί να δώσει επαγγέλματα σαν αυτά που αναφέραμε. Τότε αρχίζει η ώρα του πειράματος: Εξετάσεις ωροσκόπια ανθρώπων με τονισμένο Άρη και εξετάσεις αυτό ισχύει, και, επίσης, εξετάζει ωροσκόπια νέων ανθρώπων και παρακολουθεί την επαγγελματική τους πορεία. Φυσικά, όλα αυτά γίνονται σε μεγάλο δείγμα, ώστε τα συμπεράσματα να έχουν αξιοπιστία. Αν, τελικά, η στατιστική επιβεβαίωση την υπόθεση, η υπόθεση γίνεται θέση που όμως, επειδή δεν διαλέχτηκαν όλες οι δυνατές περιπτώσεις ούτε και απομονώθηκαν άλλοι παράγοντες – αστρολογικοί και μη-δεν έχει απαίτηση καθολικής ισχύος, ισχύει όμως ως τάση. Μ’ αυτόν τον τρόπο δούλεψαν οι Γκωγκελέν στην Γαλλία που, ενώ αρχικά ήθελαν να δοκιμάσουν την αξία της Αστρολογίας, τελικά πείσθηκαν για την λειτουργικότητά της. Φυσικά, τα όποια συμπεράσματα θα είναι πάντα υπό δοκιμή, όπως συμβαίνει και σε όλες τις άλλες επιστήμες και τα όποια συμπεράσματα θα προκύπτουν από άλλη εξέταση παραγόντων που σχετίζονται με το υπό εξέταση θέμα και όχι μόνον από έναν. Π.χ. για το θέμα της ασκήσεως επαγγέλματος θα πρέπει να ερευνηθούν λεπτομερειακά όλοι ο αστρολογικοί δείκτες που συνδέονται με το επάγγελμα και αυτό βέβαια πάντα σε επίπεδο τάσεως.

Είναι λοιπόν η Αστρολογία πειραματική επιστήμη, αλλά βασίζεται και σε κάποια αξιώματα από τα οποία λογικά και παραγωγικά εξάγει κάποια συμπεράσματα, άρα έχει και κάποιον παραγωγικό χαρακτήρα, όπως και οι θεωρητικές επιστήμες. Όμως η Αστρολογία εκτός από τον επιστημονικό της χαρακτήρα, για τον οποίο μόλις μιλήσαμε, έχει και κάποιο χαρακτήρα διαφορετικό, κάτι που την κάνει να μοιάζει με τέχνη.



Δ. Η Αστρολογία ως Τέχνη

Φυσικά και δεν έχει σχέση με τις επτά γνωστές τέχνες, είναι όμως τέχνη στον βαθμό που εκτός από αναλυτική διαδικασία είναι και διαδικασία συνθετική, πρέπει όλα τα δεδομένα που συλλέγει να τα ενσωματώνει στο Όλον, που είναι το ωροσκόπιο, και μέσα από ολιστικές διαδικασίες θα πρέπει να κάνει ερμηνεία, πρόβλεψη. Εδώ χρειάζεται το ταλέντο, επειδή η αποκωδικοποίηση των δεδομένων σε καμία επιστήμη δεν είναι εύκολη. Φαντασθείτε ένα γιατρό που έχει όλα τα δεδομένα μιας κλινικής περιπτώσεως, αλλά δεν μπορεί να κάνει διάγνωση ή η διάγνωση είναι εσφαλμένη. Έτσι και ένας αστρολόγος μπορεί να έχει όλα τα δεδομένα για ένα χάρτη-γωνίες, οικοθεσία, διακυβέρνηση, δεκανούς, πρόσωπα, όρια κ.ά. – αλλά να μη μπορεί να αποφανθεί, ειδικά αν κάποια στοιχεία είναι αντιφατικά μεταξύ τους. Εδώ χρειάζεται συνδυαστικό ταλέντο, εδώ ο αστρολόγος γίνεται καλλιτέχνης, που υπηρετεί μία «τέχνη συνδυαστική». Τέχνη που βασίζεται βέβαια γερά στα δεδομένα της επιστήμης του και δεν είναι αποτέλεσμα ενός ναρκισσιστικού «μου φαίνεται», όπως δυστυχώς γίνεται σήμερα, ή μιας ανόητης γενικεύσεως του τύπου «το χω ξαναδεί», όπου από μία περίπτωση βγάζει γενικά συμπεράσματα.

Προσπαθήσαμε σε γενικά πλαίσια να υποστηρίξουμε τον επιστημονικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα της Αστρολογίας και να δείξουμε πως δεν της αξίζει να γυρνά «ανέστια και φτωχή», όπως η Εκάβη του Οβιδίου, που παραθέσαμε στην αρχή. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται υπεύθυνη δουλειά από όσους την εξασκούν, ίδρυση επιστημονικού σωματείου με ξεκάθαρο καταστατικό και, πάνω απ’ όλα ίδρυση σχολής που θα εκπαιδεύει επιστήμονες αστρολόγους, που μόνο αυτοί θα μπορούν να ασκούν την Αστρολογία. Την εκπαίδευση αυτών των νέων αστρολόγων θα μπορούν να την αναλάβουν άτομα που είναι δοκιμασμένα στον χώρο, έχουν διδακτική εμπειρία σε οποιονδήποτε τομέα και βέβαια, έχουν σπουδάσει κάποια επιστήμη, ώστε να είναι μυημένα στον επιστημονικό τρόπο σκέψεως.

Η «μούχλα» της κακής ποιότητος μεταφυσικής είναι η ώρα πια να φύγει από το σώμα της Αστρολογίας, ώστε αυτή να βρει «τα φτερά τα πρωτινά της τα μεγάλα», για να θυμηθούμε τον Παλαμά.

Αυτό το μικρό άρθρο ας είναι η αρχή , με την ελπίδα πως βάζουμε κι εμείς ένα λιθαράκι για την Αστρολογία του μέλλοντος.

Η λειτουργικότητα της Αστρολογίας

Ενεργειακή, σημειολογική και αρχετυπική ερμηνεία

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΑΣΤΡΟΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ


Η Αστρολογία είναι – κατά την γνώμη μας – και επιστήμη και τέχνη· γι’ αυτό αυτόματα αναφύεται ένα ερώτημα που συνδέεται με τα «θεμέλιά» της.

Τι είναι αυτό που την κάνει δυνατή, πως γίνεται οι πλανητικοί συνδυασμοί να επηρεάζουν το ανθρώπινο γίγνεσθαι; Επειδή τα ερωτήματα αυτά είναι ουσιωδώς φιλοσοφικά και πόρρω απέχουν της λεγομένης «λαϊκής» Αστρολογίας – καμία υποτίμηση βεβαίως για ό,τι το «λαϊκό», υποτίμηση μόνο για τους καπηλευτές του-αυτό που θα κάνουμε τώρα θα μπορούσε να ονομασθεί και «Φιλοσοφία της Αστρολογίας» ή για να χρησιμοποιήσουμε πιο νεωτερικούς όρους «Μετα-Αστρολογία». Ας δούμε, λοιπόν, ποιες είναι οι πιθανές απαντήσεις στο ερώτημα για την λειτουργικότητα της Αστρολογίας.

Α. Η ενεργειακή ερμηνεία

1. Σύμφωνα με την άποψη αυτή αόρατα νήματα συνδέουν τον πλανητικό μακρόκοσμο με τον ανθρώπινο μικρόκοσμο και στα πλαίσια αυτής της διαπλοκής ο πρώτος επηρεάζει το δεύτερο. Όσοι υποστηρίζουν αυτήν την άποψη αναφέρουν το γνωστό παράδειγμα της παλίρροιας και της πανσελήνου, της επίδρασης των ηλιακών κηλίδων κ.ά. Γενικά η ενεργειακή ερμηνεία προσπαθεί να βρει «υλιστικά – επιστημονικά» επιχειρήματα που να δείχνουν την συσχέτιση μακροκόσμου-μικροκόσμου και γι’ αυτό η δραστηριότητά της έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

α. Αναφέρεται έντονα σε επιστήμονες – κυρίως αστροφυσικούς – που ήταν και αστρολόγοι (π.χ. Κέπλερ, Νεύτων) ή έστω συμπαθούντες την Αστρολογία.

β. Προσπαθεί να αξιοποιεί επιστημονικά ευρήματα και στατιστικές που δείχνουν την επίδραση των πλανητών στον μικρόκοσμο (π.χ. ηλιακές κηλίδες, εκλείψεις, θεωρίες επιστημονικές που δείχνουν τις αναλογίες μικρόκοσμου- μακρόκοσμου κ.ά.). Έντονα με όλα αυτά ασχολούνται οι Αμερικανοί κυρίως αστρολόγοι.

γ. Γενικά προσπαθεί να αφαιρέσει κάθε «μεταφυσική» παράμετρο από το σώμα της Αστρολογίας και να επιμένει σε ό,τι μπορεί να αποδειχθεί στατιστικά-πειραματικά, κάτι βέβαια που μόνον επιλήψιμο δεν είναι.

Φυσικά οι επιστήμονες αστρονόμοι μπορούν εύκολα να αντιμετωπίσουν τους οπαδούς αυτής της απόψεως γιατί πράγματι δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικώς αυστηρά η επίδραση του μακρόκοσμου στον μικρόκοσμο. Γι αυτό και οι Αστρολόγοι οπαδοί της «ενεργειακής» θεωρίας μιλούν για «αόρατες» μη προσδιορίσιμες ενέργειες, όπως κάνει π.χ. η Αλίκη Μπέϊλη και όλοι οι Αστρολόγοι-θεόσοφοι, οπαδοί δηλαδή της Θεοσοφικής Σχολής Αστρολογίας που έχει τις ρίζες της στην διδασκαλία της Μαντάμ Μπλαβάτσκυ, του Άλαν Λίο και της Αλίκης Μπέϊλη.

2. Εναντίον των οπαδών αυτής της απόψεως είναι το επιχείρημα της «μετατόπισης των ισημεριών», επιχείρηση που κατ΄ εξοχήν χρησιμοποιούν οι αρνητές της Αστρολογίας, πάσης φύσεως σκεπτικιστές. Τι λέει αυτό το επιχείρημα; Υποστηρίζει ότι παλαιότερα υπήρχε αντιστοιχεί ζωδίου και αστερισμού, δηλαδή ο αστερισμός π.χ. αστερισμός π.χ. των Ιχθύων αντιστοιχούσε στο ζώδιο των Ιχθύων, σήμερα όμως, με την μετατόπιση των ισημεριών αυτό δεν ισχύει και το μεγαλύτερο μέρος του ζωδίου των Ιχθύων συνδέεται με τον αστερισμό του Υδροχόου, άρα η Αστρολογία δεν ισχύει. Ας δούμε, όμως, πως αναιρείται το επιχείρημα:

3. Παλαιότερα πράγματι υπήρχε αντιστοιχία ακριβής ζωδίου και αστερισμού, σήμερα αυτό δεν υπάρχει αλλά αυτό δεν θίγει καθόλου την Αστρολογία. Γιατί η Αστρολογία δεν ασχολείται με τους αστερισμούς, αλλά με το ζωδιακό, που είναι κάτι μη απτό, είναι ένα μαγνητικό πεδίο που περιβάλλει τη γη και που βέβαια είναι πάντα, για να θυμηθούμε τον Πλάτωνα, «αεί ωσαύτως έχον». Άρα μπορεί σήμερα ο αστερισμός των Ιχθύων να μην αντιστοιχεί στο ζώδιο των Ιχθύων, όπως συνέβαινε πριν 2.500 χρόνια, αυτό όμως είναι αδιάφορο για την Αστρολογία γιατί αυτή ποτέ δεν ασχολήθηκε με τον αστερισμό αλλά με τον νοητό μη απτό ζωδιακό κύκλο. Όσοι πάλι θέλουν «σώνει και καλά» αντιστοιχία ζωδίου και αστερισμού, υπάρχει η Ινδική Αστρολογία που, έχοντας το περίφημο Ayanamsa τηρεί την αντιστοιχία ζωδίου και αστερισμού. Αυτό, λοιπόν, το επιχείρημα δεν καταρρίπτει την Αστρολογία, απλώς δείχνει πως οι αστρολόγοι πρέπει να έχουν και κάποια γνώση Αστρονομίας για να καταρρίπτουν εύκολα τέτοια επιχειρήματα. Πάντως, η «ενεργειακή» άποψη για την Αστρολογία δεν μπορεί να λειτουργήσει ως θεωρητική βάση της γιατί, ακόμη κι αν υπάρχουν ενεργειακές επιδράσεις, δεν μπορούν να αποδειχθούν και η Αστρολογία θα είναι πάντα υπό αμφισβήτηση. Όσοι πάλι Αστρολόγοι προσπαθούν να πείσουν για την σοβαρότητα- επιστημονικότητα της Αστρολογίας με τέτοια επιχειρήματα, το μόνο που καταφέρνουν είναι να εμπλέκονται σε χαοτικές και χαώδεις συζητήσεις με τους επιστήμονες και, βέβαια, δεν θα τους πείθουν.

Είδαμε λοιπόν εν συντομία την ενεργειακή άποψη για την αστρολογία που, το τονίζουμε, δεν αμφισβητούμε πως μπορεί να ισχύει, αλλά ακόμη δεν μπορεί να αποδειχθεί. Ας δούμε λοιπόν μια άλλη άποψη για το τι είναι αυτό που κάνει την Αστρολογία δυνατή.


Β. Η «σημειολογική» άποψη –ερμηνεία

«Wus ist Gott? Unbekannt. Democh voll Eigenschaften ist der umgesicht de Himmels von Ihm»

Hölderlin

{«Τι είναι θεός; Άγνωστο. Όμως είναι γεμάτο από τα σημάδια του είναι το πρόσωπο του Ουρανού»}

Hölderlin (μεγάλος Γερμανός ποιητής)

Η έννοια του «σημείου» είναι αξονική έννοια πολλών επιστημών, ειδικα της γλωσσολογίας. Όπως πρώτος έδειξε ο Σωσύρ, κάθε λέξη είναι «σημείο» που κάτι «σημαίνει» και δηλώνει κάτι το οποίο «σημαίνεται» απ’ αυτή την λέξη. Σήμερα υπάρχει επιστήμη, η Σημειολογία- λαμπρός εκπρόσωπός της ο πολύς Ουμπέρτο Έκο- η οποία ασχολείται με την δυναμική των διαφόρων «σημείων» και με τις δυνατότητες και τις τεχνικές αποκρυπτογραφήσεώς τους. Οι αρχαίοι πάλι πρώτοι έδιναν ιδιαίτερη βαρύτητα στα σημεία και μη ξεχνάμε, ο Ηράκλειτος μιλούσε για τον «άνακτα» εν Δελφοί που «ου λέγει αλλά σημαίνει». Η πολύκροτη πια και άκρως λειτουργική – ειδικά στη λογοτεχνία – έννοια του «σημείου» μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην Αστρολογία και να απαλλάξει τους Αστρολόγους από κάθε προσπάθεια να δείξουν πως οι πλανήτες επιδρούν ενεργειακά και, βεβαίως, να σταματήσει έτσι η διένεξη με τους αστροφυσικούς. Οι πλανήτες εκλαμβάνονται ως «σημεία» - αν θέλετε ως οιωνοί- και η κίνησής τους δεν «παράγει» γεγονότα, απλώς δηλώνει κάποιες τάσεις. Έτσι η «αιτιοκρατία» αντικαθίσταται από την «συγχρονικότητα», για να θυμηθούμε αυτόν τον περίφημο όρο του γνώστη της Αστρολογίας Karl Jung. Με απλά λόγια: ένα τετράγωνο (δύσκολη όψη) του Κρόνου με τον Ήλιο δεν παράγει ένα γεγονός Χ (π.χ. ασθένεια), αλλά η συνύπαρξη Ήλιου και Κρόνου σε δυσμενή όψη είναι δηλωτική δύσκολων καταστάσεων, που μία απ’ αυτές είναι και η ασθένεια. Έτσι δεν έχουμε το σχήμα: Α (πλανητική δυναμική) (συνεπάγεται ) το Β (γεγονός) αλλά Α (πλανητική δυναμική) έχει μία σημασία, είναι ένα σημείο δηλωτικό καταστάσεων και, κατ’ επέκταση ό,τι γίνεται την στιγμή που κυριαρχεί αυτό το σημείο έχει τις ιδιότητες που αυτό το σημείο δηλώνει (και που δεν είναι μία αλλά πολλές, γι’ αυτό και η αστρολογία πρέπει να εντοπίζει όλες τις δυνατές τάσεις μιας πλανητικής δυναμικής, να είναι τασιολογία και όχι ψευτοπροφητείες. Έτσι λοιπόν, με τους πλανήτες ως σημεία, η Αστρολογία γίνεται «Αστρο-σημειολογία» (αυτός είναι ο όρος που προτείνουμε για την Αστρολογία του Μέλλοντος) με χαρακτήρα τασιολογικό και χωρίς κανένα ντετερμινιστικό φαταλισμό. Έτσι σταματά αυτόματα και η έριδα με τους αστροφυσικούς αφού ο πλανήτης δεν αντιμετωπίζεται πια ως φορέας ενέργειας, αλλά ως «σημείο», αν θέλετε, ως ολική έκφραση ενός αρχετύπου (πάλι όρος πλατωνικός αλλά και γιανγκιανός), το οποίο, όπως και η λέξη δηλώνει (αρχή+τύπος), είναι πανταχού παρόν σε όλη την Δημιουργία. Αυτούς τους πλανήτες αρχέτυπα οι αρχαίοι τα είχαν συνδέσει με Θεούς και βέβαια τα ονόματα των πλανητών είναι και ονόματα Θεών. Ο Κρόνος έτσι είναι αρχέτυπο της συντήρησης, ο Ουρανός το αρχέτυπο της επανάστασης και ο Πλούτωνας του θανάτου και της αναγεννήσεως κ.ο.κ. (Ήδη στο ιστολόγιο έχουμε κάνει κάποιες νύξεις για τις αρχετυπικές σημασίες των πλανητών). Ως, λοιπόν, «σημειολογία των πλανητικών αρχετύπων» η Αστροσημειολογία, όπως θα λέμε από εδώ και στο εξής την Αστρολογία, μπορεί να «νομιμοποιηθεί» και να ξαναβρεί, για να θυμηθούμε τον στίχο του Κ. Παλαμά: «τα φτερά/ τα φτερά τα πρωτινά της, τα μεγάλα» («Δωδεκάλογος του Γύφτου, 8ος λόγος προφητικός). Στα πλαίσια, βεβαίως, αυτής της Αστροσημειολογίας πρωταρχικά σημεία είναι οι πλανήτες και τα ζώδια και απ’ αυτά «τα πρώτα σημεία» παράγεται λογικά ένα δομημένο σύνολο με αυστηρή αρτιότητα και συνοχή, όπως πρέπει να είναι κάθε επιστημονικό σύστημα.

Καιρός λοιπόν, όσοι θέλουμε να λεγόμαστε «αστροσημειολόγοι» να στρωθούμε στην δουλειά και να οικοδομήσουμε αυτό το σύστημα, το οποίο θα έχει ως αρχή του πως η πλανητική δυναμική δεν είναι δημιουργός γεγονότων, αλλά δείκτης πιθανών γεγονότων.

Θα συνεχίσουμε εκτενέστερα πάνω στο θέμα σε επόμενα κείμενά μας.


Απόσπασμα απο το βιβλίο Εισαγωγή στη Τέχνη της Αστρολογίας
(2008, Δρ. Χ. Παιζης)

Οι αστρολογικοί δείκτες του Αστρολόγου

Όπως η δυναμική ενός πλανήτη μπορεί να μετρηθεί και να βαθμολογηθεί, όπως πρώτος το έδειξε ο μεγάλος Αγγλοσάξονας αστρολόγος William Lilly με επιστημονικό τρόπο, έτσι μπορούμε και να μετρήσουμε σε ένα ωροσκόπιο κατά πόσο υπάρχουν διάφορα στοιχεία, ταλέντα, ικανότητες.

Μπορούμε δηλαδή να μιλάμε για «βαθμό» μουσικού ταλέντου, βαθμό εκκεντρικότητας, ικανότητας σε κάποιους τομείς, βαθμό παρεκκλίσεων και ιδιαιτεροτήτων σεξουαλικών και μη και βέβαια και βαθμό αστρολογικής ικανότητας.

Ας δούμε λοιπόν μέσα από αυτό το κείμενο με ποιο τρόπο μπορούμε να εντοπίσουμε το βαθμό αστρολογικής ικανότητας κάποιου μέσα από τον γενέθλιό του χάρτη, προτείνοντας και ένα σύστημα βαθμολογίας.

1. Ουρανός σε γωνιακά σημεία (1ο, 4ο, 7, 10ο), ιδιαίτερα ωροσκόπο και Μεσουράνημα: ίσως ο πιο ισχυρός δείκτης (όχι απλά στον πρώτο οίκο, ή στο δέκατο, όσο γίνεται πάνω σε αυτούς).

2. Ουρανός σε όψεις συνόδου, εξαγώνου, τριγώνου, με πολλούς πλανήτες του ωροσκοπίου (όσο περισσότεροι τόσο πιο καλά).

3. Πολλοί πλανήτες στον Υδροχόο, στον ενδέκατο οίκο, στον ένατο οίκο (παραδοσιακός οίκος της αστρολογίας, ειδικά της Ωριαίας).

4. Πλανήτες στο Σκορπιό, μιας και εκεί είναι η έξαρση του Ουρανού -του κυβερνήτη της αστρολογίας-.

5. Όψεις ενδεκαγώνου (32,5) και 65 (διπλού ενδεκαγώνου), όψεις που προκύπτουν από τη διαίρεση του κύκλου δια του ένδεκα, που αντιστοιχεί στο ενδέκατο ζώδιο, δηλαδή στον Υδροχόο.

6. Το μεσοδιάστημα Ερμή - Ουρανού, μεσοδιάστημα της αστρολογίας να εφάπτεται (ανοχή 2 μοίρες) σε πλανήτη του ωροσκοπίου, να είναι σε καλό απλανή αστέρα ή ευθέως ή με αντισκιά.

7. Στο Δραγωνικό ωροσκόπιο (ωροσκόπιο που καταστρώνεται με άξονα το Δεσμό της Σελήνης), το δραγωνικό μεσουράνημα να συνδέεται με τον γενέθλιο Ουρανό, κάτι που δείχνει επαγγελματική ενασχόληση με την αστρολογία σε προηγούμενες ενσαρκώσεις ή καρμική σύνδεση του ατόμου με την αστρολογία.

8. Στην 4η 5η 7η και 9η αρμονική (το σύστημα που δημιούργησε ο Addey, σύμφωνα με το οποίο οι πλανήτες «δυναμοποιούνται», όπως και στην ομοιοπαθητική και αποκτούν καινούργια θέση στο ζωδιακό μέσα από την πολύπλοκη διαδικασία που την αναφέρουμε σε σχετικό μας άρθρο) ο Ουρανός να συνδέεται πάντα με γωνιακούς οίκους και ιδιαίτερα Ωροσκόπο - Μεσουράνημα.

9. Ο Ουρανός να είναι στον 9ο ή στον 11ο οίκο.

Όσα περισσότερα στοιχεία από αυτά που αναφέραμε έχει κάποιος στο ωροσκόπιό του, τόσο πιο ισχυρή είναι η ροπή του στην αστρολογία και η ικανότητά του σ' αυτή. Ενδεικτικά δίνουμε ένα πίνακα βαθμολόγησης της αστρολογικής δεινότητας:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΒΑΘΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΥ

Όψη  - Βαθμολογία

1 Ουρανός στον Asc (αν εφάπτεται με ανοχή 3ο μοίρες και όχι από τον 12ο οίκο) +10

2 Ουρανός στον 1ο οίκο +6

3 Ουρανός στο M.C. +9

4 Ουρανός στον 10ο +5

5 Ουρανός σε σύνοδο με πλανήτη +7

6 Ουρανός σε τρίγωνο με πλανήτη +6

7 Μεσοδιάστημα Ερμή Ουρανού σε επαφή με γενέθλιο πλανήτη +8

8 Δραγωνικό M.C. σύνοδο με γενέθλιο Ουρανό +12

9 Ουρανός εξάγωνο με πλανήτη +5

10 Ουρανός σε παραλληλία ή αντιπαράλληλα με πλανήτη +7

11 Ουρανός τονισμένος και στις τέσσερις αρμονικές που αναφέραμε +20 (+5 για κάθε μια από τις τέσσερις)

12 Όψεις ενδεκαγώνου στο ωροσκόπιο ή διπλού ενδεκαγώνου με ανοχή 0,5 μοίρα +7

13 Ουρανός στον 9ο ή 11ο οίκο +5

14 Πλανήτες στον Υδροχόο +6

15 Πλανήτες στο Σκορπιό +5

16 Πλανήτες κοντά στον Regulus από 26ο Λέοντα εως 2ο Παρθένου +10

17 Πλανήτες στις τελευταίες μοίρες του Υδροχόου, απέναντι από τον Regulus +5

18 Πλανήτες κοντά στην 27ο Σκορπιού, στην «Κλείδα του Ουρανού»  +8

19 Πλανήτες από 3ο - 6ο μοίρες Υδροχόου κοντά στους ευμενείς απλανείς Oculus και Bos που συνδέονται με Αστρολογία +6

20 Κλήρος της Αστρολογίας (Asc +Ουρανός – Ερμής) σε όψη με Ουρανό, μεσοδιάστημα Ερμή - Ουρανού στο Σκορπιό ή στον Υδροχόο +5


Αν κάποιος λοιπόν θέλει να μετρήσει τη δυναμική που έχει ή ικανότητά του προς την αστρολογία, ας ελέγξει μέσω του πίνακα αυτή τη δυναμική. Φυσικά ο πίνακας βαθμολόγησης είναι μια πρώτη προσπάθεια επιστημονικής προσέγγισης της αστρολογικής δεινότητας και μια απάντηση στους φίλους που μας ρωτούν αν έχουν ή όχι ικανότητα στην αστρολογία.



Ο πίνακας είναι δική μας αποκλειστικά πρόταση, όποιος θέλει μπορεί να τον χρησιμοποιήσει, αφού πρώτα πάρει την άδειά μας



Υ.Γ. Τέτοιους πίνακες που να μετρούν διάφορες ικανότητες κατά καιρούς θα σας δίνουμε για να μπορείτε να ανιχνεύετε επιστημονικά και όχι κομπογιαννίτικα τις τάσεις του ωροσκοπίου σε επίπεδο ψυχικό, πνευματικό αλλά και σωματικό (με τον όρο «σωματικό», εννοούμε ικανότητες σε διάφορα αθλήματα, αλλά και τη ροπή προς διάφορες εξασθενίσεις του οργανισμού).



Υπόψη πως λεπτομερή ανάλυση του πίνακα που προτείνουμε σκοπεύουμε να κάνουμε σε προσεχή μας πραγματεία αλλά προς το παρών χρησιμοποιήστε τον και διαπιστώστε τη λειτουργικότητα μόνοι σας.



Άλλωστε και ο μεγάλος μας δάσκαλος William Lilly, όταν παράθετε τους πίνακες βαθμολόγησης δεν τους αιτιολογούσε γιατί αφενός σεβόταν τον κοινό νου των αναγνωστών του και αφετέρου ήξερε πως η τεκμηρίωση απαιτούσε μια τόσο εξειδικευμένη ορολογία και χρήση πολλών τεχνικών φιλοσοφικών όρων που θα έκαναν το μη ειδικευμένο με αυτά να νιώθει «εν πλήρη συγχίσει αθώος», όπως θα έλεγε και ο νεωτεριστής ποιητής Μιχάλης Κατσαρός.


Πάντως, όποιος εφαρμόσει αυτόν τον πίνακα σε ωροσκόπια Αστρολόγων όπως ο Witte, ο Ebertin ο Stegg Ruen, ο Kraft, ο Addey, ο Carelli, ο Volguine και σε άλλα ιερά τέρατα του χώρου, θα δει την δυναμική του.